เดิมคิดว่าคงยังต้องถกเถียงกับพวกเขาอีกนาน
แต่ไม่คาดคิดว่าในเวลานี้จะมีเสียงหนึ่งดังขึ้นว่า “โอ้โฮ ครึกครื้นเสียจริง ดูท่าข้ามาถูกเวลาแล้ว!”
ทุกคนหันไปมองตามเสียง ก็เห็นเซินเฮ่อ
เซินเฮ่อเดินเข้ามาใกล้แล้วคารวะว่า “ข้าน้อยคารวะท่านราชครู คารวะเซี่ยนจู่ คารวะผู้บัญชาการอวี่เหวิน!”
อวี้เหวินจ้านรีบกล่าวว่า “ท่านเซินเกรงใจแล้ว!”
แม้อีกฝ่ายจะมีตำแหน่งต่ำกว่าตน แต่กุมอำนาจที่แท้จริงไว้ไม่น้อย อวี้เหวินจ้านย่อมยินดีผูกมิตรกับเซินเฮ่อ
หรงเชื่อเจ๋อยังจำได้ว่าคราวก่อนที่จวนสมุหใหญ่ เซินเฮ่อผลักตนออกไปจนทำให้ตนหกล้ม ดังนั้นเมื่อเห็นเซินเฮ่อ เขาจึงไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง ทั้งยังแค่นเสียงฮึดฮัดออกมาคราหนึ่ง
แต่เซินเฮ่อไม่สนใจเขาเลย ราวกับมองไม่เห็นเขาอยู่ตรงนั้น
แล้วเอ่ยว่า “เมืองหู่เกิดเหตุฉุกเฉินขึ้นกะทันหัน ฝ่าบาทมีรับสั่งเรียกสมุหใหญ่เข้าวังโดยด่วน ทว่าสมุหใหญ่ไม่วางใจเรื่องทางนี้ จึงให้ข้าน้อยมาดูสักหน่อย”
เมื่อได้ยินว่าเซินเฮ่อได้รับคำสั่งจากเสิ่นเยี่ยนซูให้มาที่นี่
หรงเจาก็รีบเข้าไปประจบว่า “ใต้เท้าท่านนี้ พวกเรากำลังหารือเรื่องดี ๆ ที่มีแต่ประโยชน์ ไม่มีโทษต่อสมุหใหญ่อยู่พอดี!”
เซินเฮ่อทำท่ารอฟังรายละเอียด “โอ้? เรื่องอันใดหรือ?”
หรงเจายิ้มกล่าวว่า “ความจริงแล้ว หลานสาวของข้าก็เลื่อมใสสมุหใหญ่เช่นกัน ก่อนหน้านี้เกือบก่อให้เกิดความเข้าใจผิด จนผู้อื่นเข้าใจว่านางเป็นสายลับ”
“ข้าจึงคิดว่าไม่สู้ให้หลานสาวเป็นภรรยารองของสมุหใหญ่เสีย แต่จือจือกลับริษยาถึงเพียงนี้ แม้แต่น้องสาวร่วมตระกูลของตนก็ยังรับไม่ได้!”
เมื่อหรงจือจือได้ยินเขาพูดเช่นนั้น สีหน้าก็พลันเคร่งขรึมลง
ความจริงแล้ว ในแคว้นต้าฉี บุรุษตระกูลสูงศักดิ์หรือบุรุษผู้มีอำนาจรับภรรยารอง ไม่ใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด นางเองก็ไม่แน่ใจว่าเสิ่นเยี่ยนซูคิดเช่นไรกับเรื่องนี้