ด้วยวัยเพียงนี้ของนาง ทั้งยังใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงมาหลายปี ย่อมพอรู้ข่าวคราวของบรรดาคุณชายและบุรุษหนุ่มจากแต่ละตระกูลอยู่บ้าง
รายชื่อที่ฮูหยินมอบให้มา เห็นชัดว่าเป็นการดูหมิ่นคุณหนูอย่างยิ่ง
หวังซื่อกล่าวว่า “เจ้าเลือกให้ดี เลือกได้แล้วค่อยมาบอกข้า!”
กล่าวจบ นางก็พาหรงเจียวเจียวจากไป
สองแม่ลูกออกจากอี้เหมย์หยวน
หรงเจียวเจียวยังเอ่ยกับหวังซื่ออย่างตื่นเต้นว่า “ท่านแม่ ถึงตอนนั้นก็จัดงานแต่งของลูกกับพี่สาวพร้อมกันเลยเถิด”
“ไม่ว่านางจะเลือกใคร ก็ไม่มีทางสง่างามและมีหน้ามีตาเท่าข้าที่เป็นฮูหยินเสนาบดีอาวุโส”
“ข้าจะบดขยี้นางให้ราบคาบในวันแต่งงาน ให้นางได้รู้ว่าต่อไปยังจะวางท่าสูงส่งต่อหน้าข้าได้อย่างไร!”
หวังซื่อยิ้มเอ็นดู ตบหลังมือนางเบา ๆ “ดี ดี ดี ตามใจเจ้า ตามใจเจ้าทุกอย่าง!”
ภายในอี้เหมย์หยวน
ใบหน้าของจาวซีแทบจะพองเป็นปลาปักเป่าด้วยความโกรธ นางฝันก็ยังนึกไม่ถึงว่าดวงเนตรดวงแดงคู่งามของสมุหใหญ่จะกล่าวหาว่าตาบอดก็ตาบอดเสียแล้ว!
แม่นมอวี้ทุกข์ใจยิ่งกว่านาง พลางพลิกดูภาพวาดไปด้วย กล่าวไปด้วยว่า “คุณหนู คุณชายใหญ่สกุลเฉินผู้นี้ภรรยาตายไปแล้ว และยังเป็นผู้ทำให้ภรรยาตายถึงสองคน ทั้งอายุก็ล่วงสี่สิบแล้ว”
“คุณชายสิบเอ็ดสกุลหวังผู้นี้เกิดมาก็ขาพิการ ปากเบี้ยวตาเหล่ ทั้งยังตาโตมองสูงเกินตัว จึงหาคู่แต่งงานไม่ได้เสียที”
“คุณชายห้าสกุลเซวียยิ่งเหลวไหลเข้าไปใหญ่ ได้ยินว่าพอดื่มสุราก็ควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ถึงกับลงมือทุบตีฮูหยิน ภรรยาเอกของเขาถูกทุบตีจนทนไม่ไหว จึงกระโดดแม่น้ำตาย ทั้งยังทิ้งธิดาคนโตโดยแท้ที่มีนิสัยร้ายกาจไว้คนหนึ่ง”
“นี่... ฮูหยินจะหาคู่ครองดี ๆ ให้ท่านตรงไหนกัน? เห็นชัดว่านางจงใจกลั่นแกล้งท่าน! แต่ละตระกูลล้วนเป็นบ่อไฟทั้งนั้น!”
จาวซีโกรธจนน้ำตาคลอ “ล้วนเป็นลูกของฮูหยินทั้งนั้น เหตุใดฮูหยินถึงลำเอียงเช่นนี้? นี่มิใช่คิดจะทำให้คุณหนูของพวกเราตายหรอกหรือ?”
แม่นมอวี้ถอนใจเช่นกัน “เมื่อหลายปีก่อน หากมิใช่ฮูหยินผู้เฒ่ากับหนูไฉช่วยกันอุ้มคุณหนูใหญ่ออกจากห้องของฮูหยิน ข้าก็คงสงสัยแล้วว่าคุณหนูใหญ่ไม่ใช่ลูกสาวของฮูหยินจริง ๆ”
บนโลกนี้จะมีมารดาเช่นนี้ได้อย่างไร?