หรงจือจือเอ่ยเสียงเรียบว่า “สิ่งที่ข้าประสงค์ยังไม่หยุดเพียงเท่านี้ ต้องดูสักหหนอยว่าไอ้คนเสเพลผู้นี้เหลือความสามารถอยู่เพียงใด”
จดหมายที่เฉิงเฟิงส่งมาถึงนางกล่าวไว้ว่า คนเสเพลที่นางหลิวเลี้ยงไว้ชื่อซือถูฮุยนั้นมีฝีมือเหลือกำลัง และนางหลิวมิใช่หญิงสูงศักดิ์คนแรกที่ถูกมันหลอกเอาเงินจนหมดตัว
อีกฝ่ายหลอกหญิงหม้ายและเหล่าฮูหยินผู้บานพระโอรสะไม่ราบรื่นกับสามีมานับไม่ถ้วนในช่วงสองปีนี้
มันจะหวนหลอกเงินจากคนก่อนหน้าอย่างหวานชื่น แล้วพลันเปลี่ยนหน้า เอาเรื่องทะเลาะมาเป็นข้ออ้างแยกทาง จากนั้นจึงไปหลอกคนต่อไป หญิงใดที่เคยมีความผูกพันกับมัน บัดนี้ล้วนหมดตัวสิ้นเงินสิ้นทองทั้งสิ้น
เหล่าฮูหยินถูกหลอกแล้ว ด้วยหวงห่วงเกียรติยศจึงไม่มีผู้ใดกล้าบอกกล่าวเรื่องนี้ให้ราวีนัก
ยิ่งกว่านั้น มันหลอกเอาเงินเสร็จและไปมีเป้าหมายใหม่แล้ว ยังกลับไปลวงเหล่าฮูหยินเหล่านั้นอีกว่า ตนเองก็ถูกบังคับจำใจ ต้องออกมาหาเลี้ยงชีพเท่านั้น ที่เป็นเท็จประจบคนอื่น แต่หัวใจจริงมอบให้เธอแต่ผู้เดียว ไม่เคยลืมเลือนเป็นอันขาด
ทำให้เหล่าฮูหยินถึงกับให้อภัยมัน ไม่เกลียดชายหนุ่มที่ไร้หัวใจ กลับตำหนิตนเองที่มีเงินน้อย ต่างคิดว่าเมื่อไหร่มีเงินแล้ว จะตามชายหนุ่มผู้นั้นกลับมาเลี้ยงดูอีกสักวัน
คนที่อยู่ในปากและในใจของมันยามนี้ กระมลนางหลิว
แต่เมื่อเงินของนางหลิวถูกหลอกหมดเมื่อใด เป้าหมายต่อไปจะเป็นผู้ใดนะ?
ว่าไปแล้ว คุณหม่อมของหรงจือจือคือฉินซื่อนั้น ช่วงหลายปีที่ผ่านมามิเคยเป็นที่รักของซิ่นหยางโหว ล่าสุดก็แยกเตียงกันมาหลายเดือนแล้ว……