จาวซีเพิ่งจะเข้าใจแผนการของคุณหนู จึงแสนรื่นรมย์ใจทันทีว่า "คุณหนู ไม่สู้ท่านจริง ๆ! แค่เตาอุ่นมือเพียงชิ้นเดียว ก็ทำให้พวกเขาเละเทะไปทั้งครัวเรือน!"
เล่นละครกับฉีจื่อเสียนมาครึ่งชั่วยาม กระหายจนคอแห้งปากแตกพอสมควร
หรงจือจือเลื่อนถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งอย่างช้า ๆ "สิ่งใดเล่า ธุระนี้มิใช่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ดังที่เจ้าคิดหรอก ละครดี ๆ ยังมีตามหลังอีก!"
ฉีจื่อเสียนช่วงนี้เร่าร้อนใจเหลือเกิน แม้จะเกิดขึ้นมีเรี่ยวมือทุบตีกับพี่ชายแท้ ๆ ของตนเองก็เป็นได้
แต่ร่างกายของฉีจื่อฟู่ในยามนี้ หาได้รับกำลังการปะทะกันเช่นนั้นไม่
……
ครั้นฉีจื่อเสียนเดินทางมาถึงตำหนักของฉีจื่อฟู่ กลับหาตัวบุคคลไม่พบ พอไถ่ถามคนใช้จึงทราบว่าฉีจื่อฟู่ได้รุดไปยังสวนจวิ้ว ที่พำนักของอวี้มั่นฮว่า
สีหน้าของฉีจื่อเสียนยิ่งทึมกลม
เขาแทบไม่อาจเชื่อว่าพี่ชายของตนเป็นสติสัมปชัญญะหลอนหลงไปแล้วกระมัง ชายชาตรีสมรส มิใช่เพื่อช่วยเหลือ ยกยอตระกูลของตนหรอกหรือ?
อวี้มั่นฮว่านั่นแหละจะมีประโยชน์อันใด จนทำให้พี่ชายแสนจะไม่เก็บหน้าหรงจือจือ ยังทำร้ายอนาคตของตนอีก!
ยิ่งคิด ยิ่งโกรธแค้นนัก
ครั้นดังนั้น กระทั่งไม่รอบ่าวรายงาน ก็พุ่งทะยานเข้าไปในห้องของอวี้มั่นฮว่าทันที
ทำให้ทั้งสองคนตกใจแทบวาง
ฉีจื่อฟู่กล่าวด้วยความขุ่นเคือง "เจ้าบ้าระห่ำแล้วหรือ? แท้ที่นี่คือห้องของซอยมั่นฮว่าของเจ้า เมื่อวานก่อนเจ้าบุกรุกโต๊ะสำรับฝ่ายสตรียังไม่พอ วันนี้ยังจะบุกห้องของซอยอีกหรือ?"
ฉีจื่อเสียนลอบคิดว่า ที่แท้ก็คือพวกแกสองคนทำลายอนาคตของข้า บัดนี้ยังกล้ากล่าวสั่งสอนข้าอีกหรือ?
เขามิได้เก็บหน้าพี่ชายแม้ครึ่งนิด "อีเหนียวอวี้เป็นเพียงอนุภรรยา เรียกกันว่าซอยได้กระไร?"