ท่านราชครูหรงกลับประหลาดใจ พินิจมองบุตรสาวตนเอง "เจ้าอยากหย่าขาดหรือ? ไม่มีอาลัยอาวรณ์ต่อฉีจื่อฟู่เลยแม้แต่น้อย?"
หรงจือจือเอ่ยเสียงเบา "ท่านพ่อ เหตุใดครานั้นบุตรสาวจึงแต่งให้เขา ท่านย่อมแจ้งชัด ตั้งแต่ต้นจนจบ บุตรสาวมิได้แต่งเพื่อตนเอง หากแต่เพื่อสกุลหรง"
"และยามนี้ บุตรสาวมิได้หย่าเพื่อตนเองเท่านั้น ทว่าเพื่อสกุลหรงเช่นเดิม"
"ท่านพ่อพึงทราบดี อวี้มั่นฮว่าผู้นั้นคือองค์หญิงแห่งแคว้นเจา ด้วยประเพณีที่ราชสำนักข้าปฏิบัติต่อราชวงศ์ที่ล่มสลายอย่างดี ย่อมไม่มีทางให้นางเป็นอนุภรรยา บรรดาขุนนางเก่าแคว้นเจาก็ไม่ยอมรับ"
"แต่หากบุตรสาวสกุลหรงถูกผู้อื่นลดฐานะจากภรรยาเป็นอนุ แล้วยังต้องก้มหน้าก้มตาอดทน เกียรติข้าราชการของท่านพ่อและเกียรติภูมิของสกุลย่อมถูกกระทบ ด้วยเหตุนี้บุตรสาวจึงเห็นว่า การหย่าขาดคือทางออกที่ดีที่สุดในเวลานี้"
หรงจือจือได้รับการสั่งสอนจากท่านย่าให้นิ่งสงบและใช้เหตุผลเป็นนิจ นางเข้าใจว่ายิ่งอยากบรรลุเป้าหมายสิ่งใด ก็ยิ่งต้องสงบใจ ต้องคิดให้รวดเร็ว และต้องพูดจับจุด
นางรู้ดีเกินไปว่าท่านพ่อผู้เคร่งครัดของตนใส่ใจสิ่งใดที่สุด
หากนางร่ายแจงความทุกข์ใจ บิดาก็จะไม่เก็บใส่ใจ แถมยังสั่งให้นางอดทนมากขึ้นไปอีก เพราะสตรีในโลกล้วนผ่านสิ่งนี้มา แต่เมื่อเอ่ยถึงชื่อเสียงสกุลหรง บิดาก็จะทนไม่ได้
เป็นจริงดังที่คิด
ท่านราชครูหรงฟังถึงตรงนี้ก็ทบทวนในใจ "คำพูดของเจ้าถูกต้อง การหย่าขาดเช่นนี้แม้ไม่ใช่เรื่องสง่างามเท่าไร แต่ก็ทิ้งชื่อเสียงที่มั่นคงเด็ดเดี่ยว 'ยอมเป็นหยกแตกดีกว่าเป็นกระเบื้องครบ' ให้แก่บุตรสาวสกุลหรงทุกคน ภายนอกก็ไม่อาจดูถูกเหยียดหยามน้องสาวของเจ้าได้"
"อีกประการหนึ่ง บุตรสาวของหรงโม่ชิงอย่างข้าจะเป็นอนุภรรยาได้อย่างไร? ข้ารับราชการมายี่สิบเอ็ดปี แม้แต่อดีตจักรพรรดิที่อ่อนกว่าข้าไม่กี่ปีก็ยังเคยเป็นศิษย์ของข้า ตระกูลอย่างเรา จะปล่อยให้จวนซิ่นหยางโหวซึ่งเป็นเพียงเสือกระดาษปฏิบัติเช่นนี้ได้อย่างไร?"