หรงจือจือค่อย ๆ ยกมุมปากขึ้น นางกล้าพูดถึง "ความผิด" ของตัวเองต่อหน้าฉินซื่อ เพียงแต่ไม่รู้ว่าฉินซื่อยินดีจะฟังหรือไม่
ยามเดินทางกลับจวนโหว ตลอดทางฉีจื่อฟู่ก็ทำตัวดุจนกหัวขวานปากยาว พูดไม่หยุดหย่อน กระทั่งเทศนาสั่งสอนด้วย "เหตุผล" มากมาย แต่ไม่มีสักคำที่หรงจือจือฟังแล้วรื่นหู
ล้วนเป็นวจีอกตัญญู เนรคุณ กลับกลอก และยังพูดจาหัวเราะต่อกระซิก ชวนให้ขัดเคืองยิ่งนัก
หรงจือจือจึงปล่อยตัวหลับตื้นไปเสียดื้อ ๆ
ฉีจื่อฟู่พูดไปพลางก็เห็นว่าหรงจือจือหลับไปแล้ว รู้สึกขายหน้ายิ่งนัก ทว่าพอเห็นนางหลับตานิ่ง รูปโฉมงดงาม หัวใจของเขาก็อดเต้นแรงขึ้นเองไม่ได้
โฉมงามล่มนครเช่นนี้ มิต้องเสแสร้งยั่วยวนแม้สักนิด เพียงนั่งนิ่งหลับตาก็ชวนให้ใจลอยไปไกลแล้ว
เขาสุดจะอดใจยื่นมือไปหมายลูบใบหน้าของหรงจือจือ
ทว่าเคราะห์ดีที่รถม้าหยุดกึก หรงจือจือตื่นเต็มตา
สารถีนอกประทุนร้องว่า "ซื่อจื่อ ซื่อจื่อฮูหยิน ถึงแล้วขอรับ"
หรงจือจือเห็นมือของฉีจื่อฟู่ค้างอยู่กลางอากาศ ก็เอ่ยถามอย่างเรียบเฉย "ท่านสามีทำอะไรหรือ"
ฉีจื่อฟู่รีบชักมือกลับทันที เขาจะให้หรงจือจือรู้ได้อย่างไรว่าเขานั้นพะวงและชื่นชอบนางอยู่ ยามนี้นางก็ดื้อดึงมากขึ้น หากรู้เข้าคงยิ่งได้ใจ
เขาจึงทำหน้าเย็นชา "ไม่มีอะไร ข้าทำตามที่สัญญาเจ้าไว้เสร็จแล้ว บัดนี้เจ้าพร้อมไปเรือนของท่านแม่ด้วยกันหรือยัง"
หรงจือจือ "ได้"
นางไม่สนใจว่าอารมณ์ของฉีจื่อฟู่มาจากไหน ลุกขึ้นอย่างเฉยเมย แล้วก้าวฉับ ๆ ไปยังเรือนของฉินซื่อ
ดังที่หรงจือจือคาด ฉินซื่อได้นอนพักไปครู่หนึ่ง ทว่าในความฝันนางกลับยิ่งครุ่นคิดก็ยิ่งเดือดดาล