หรงจือจือหัวเราะหยันเบา ๆ “สิ่งที่ข้าหยดลงบนปะการังเป็นยาบำรุงชั้นเลิศ ยานี้ไร้รส มีสีแดง หยดลงบนปะการังเลือดเพียงสองหยด แพทย์ประจำตระกูลย่อมดูไม่ออก”
“ปกติหรงเจียวเจียวกินสุกี้นกนางแว่นอยู่เป็นประจำ เมื่อกินร่วมกับยานี้ ร่างกายย่อมไม่สบายขึ้นมาเอง”
ร่างกายอ่อนแอก็ย่อมไม่สบาย บำรุงมากเกินไปก็ไม่สบายเช่นกัน
สาวใช้ในห้องของหรงเจียวเจียวปกติไม่ได้กินสุกี้นกนางแว่น ย่อมไม่พลอยรู้สึกไม่สบายไปด้วย
“แพทย์ประจำตระกูลใช่ว่าจะไม่เคยสงสัยว่าหรงเจียวเจียวบำรุงมากเกินไปหรือไม่ แต่เมื่อตรวจดูของที่นางกินเข้าไปแล้ว ข้อสงสัยนั้นย่อมหมดไป”
จาวซีตกใจ “บ่าวเพิ่งรู้เป็นครั้งแรกว่ายาบำรุงชั้นเลิศก็ใช้เล่นงานคนได้ สมกับเป็นฝีมือของท่านหมอเทวดาจริง ๆ บ่าวจะเช็ดปะการังให้สะอาดแล้วเก็บไว้ให้ดีเจ้าค่ะ”
หรงจือจือพยักหน้า “ไปเถิด”
ไม่นานนัก ยายจ้าวก็พาคนมาส่งเสื้อผ้ากับเครื่องประดับเล็กน้อย นางยิ้มไม่ถึงดวงตาแล้วกล่าวว่า “เซี่ยนจู่ นี่คือของที่ฮูหยินมอบให้ ท่านเลือกดูได้ตามสบายเจ้าค่ะ”
หรงจือจือเหลือบมองแวบหนึ่ง หวังซื่อรู้จักวิธีทำให้คนขยะแขยงจริง ๆ
เสื้อผ้าเหล่านี้ล้วนฉูดฉาดสะดุดตา เป็นแบบที่กำลังนิยมในยามนี้ทั้งสิ้น เพียงแต่นางกำลังไว้ทุกข์อยู่ ย่อมสวมใส่ไม่ได้
กว่าจะถึงวันที่สวมใส่ได้ เสื้อผ้าเหล่านี้ก็คงล้าสมัยไปแล้ว
หวังซื่อมอบเสื้อผ้าให้นางแล้วก็จริง แต่นางกลับไม่มีโอกาสได้สวมใส่เลยสักครั้ง
เครื่องประดับก็เช่นกัน มิใช่เครื่องทองธรรมดา หากประดับด้วยลวดลายลงรักพิมพ์เขียวฟ่าหลางสีสันฉูดฉาด เป็นแบบที่กำลังนิยมเช่นกัน หากนางสวมของเช่นนี้ออกไปข้างนอก เกรงว่าจะถูกคนด่าจนไม่กล้าเงยหน้า