เมื่อกล่าวถึงคุณูปการต่อแคว้นต้าฉี ท่านเสนาบดีอาวุโสซึ่งเป็นบิดาเสนาบดีของฝ่าบาทอย่างท่านอัครมหาเสนาบดีเซิน เสิ่นเยี่ยนซู ย่อมเปรียบได้กับแสงแห่งตะวันจันทรา ส่วนฉีจื่อฟู่เมื่อเทียบกับท่านแล้ว ก็เป็นเพียงแสงหิ่งห้อยเท่านั้น
หากช่วยท่านอัครมหาเสนาบดีเซินได้จริง ก็เท่ากับว่าหรงจือจือได้ทำความปรารถนาที่อยากสร้างคุณูปการให้แคว้นต้าฉีให้สำเร็จยิ่งขึ้น
คิดถึงตรงนี้ นางก็รู้สึกปลอดโปร่งสบายใจขึ้นมาก จึงยิ้มให้ฉีจื่อฟู่แล้วกล่าวว่า “สามีวางใจเถิด ต่อไปอนุภรรยาจะไม่เอ่ยถึงเรื่องรักษาอาการของท่านอีกแล้ว!”
อย่างไรเสีย อีกไม่เกินสามเดือน เจ้าย่อมต้องกลับไปนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงอีกครั้ง แล้วนางจะเอ่ยถึงเรื่องในอดีตเหล่านั้นไปเพื่ออะไร
แต่หรงจือจือก็กล่าวต่อว่า “เพียงแต่ช่วงนี้ หากผู้อื่นอยากพูด อนุภรรยาก็คงห้ามปากพวกเขาไม่ได้ ถึงตอนนั้นคงต้องรบกวนให้สามีกล่าวถ้อยคำเมื่อครู่นี้ต่อหน้าพวกเขาด้วยตนเอง จะได้ให้พวกเขาหุบปากเสียบ้าง”
ฉีจื่อฟู่ “...”
ถ้อยคำที่เขาพูดเมื่อครู่นี้ พูดกับหรงจือจือเป็นการส่วนตัวก็แล้วไป จะให้เขาออกไปพูดอย่างเปิดเผยจริง ๆ ได้อย่างไร
หากพูดออกไป เกรงว่าทุกคนคงด่าว่าเขาไร้คุณธรรมของวิญญูชน เป็นคนอกตัญญูและลืมบุญคุณ!
ไม่อยากพูดเรื่องน่าอับอายเช่นนี้ต่อ ฉีจื่อฟู่จึงเปลี่ยนกลับเข้าเรื่องสำคัญ “พอเถิด ทางท่านแม่ยังรอให้ข้าไปตอบอยู่ เจ้านำธนบัตรสี่พันกว่าตำลึงไปให้ผู้จัดการลี่เสีย อย่าก่อเรื่องอีก ครอบครัวเดียวกันควรให้ความปรองดองเป็นสำคัญ!”
พอฉีจื่อฟู่นึกถึงว่าหรงจือจือจะเอาเงินมากมายขนาดนี้ไป ใจก็พลันกระสับกระส่าย
นางยังคิดเรื่องหย่าขาดอยู่หรือไม่
ไม่มีทางเด็ดขาด! ต่อให้ท่านแม่ไม่โกรธ เขาก็ต้องให้นางคืนเงินออกมาให้ได้ นี่แหละคือสาเหตุที่เขาโมโหจนมาหานาง!