หรงจือจือกล่าวว่า “ก็ยังมีชีวิตอยู่สิเจ้าค่ะ มารดาสามีเห็นว่าตงหลิงดีนักดีเล่า ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนคิดถึงผลประโยชน์ของน้องชายสามี จาวซี ส่งคนไปรับเขาจากคฤหาสน์นอกเมืองเชิงเขาอวี่ได้แล้วเจ้าค่ะ”
“บังเอิญเมื่อสองเดือนก่อนข้าพึงได้ยินว่าปู่ของเขาถึงแก่กรรมไปแล้ว ถึงเวลาที่เขาควรกลับมารับใช้ท่านน้องชายสามีของข้าได้แล้ว”
“ข้าวดีปลาอร่อยเช่นนี้ มิอาจปล่อยให้ตกอยู่ภายนอกเป็นแน่ เมื่อเขากลับมาแล้ว ข้าจะจัดงานรับรองญาติถวายมารดาสามี ต่อไปนี้ให้เขาเป็นบุตรบุญธรรมที่ดีของมารดาสามีจะไปใดเสีย”
ฉินซื่อรีบเถียงทันควัน “ม...มิใช่แล้ว ตงหลิงคนนี้ท่าจะยังไม่ควร...”
หรงจือจือขัดเสียงขึ้น “มารดาสามีมิได้กล่าวหรือว่านี่คือผู้ที่เคยเลี้ยงดูมาพร้อมน้องชายสามี ข้าบอกว่ามันไม่ใช่ข้าวดีปลาอร่อย มารดาสามีกลับกล่าวว่าข้ากล่าวหาโดยปราศจากความจริง จนถึงกับจะส่งข้าขึ้นศาล ทุกคำเป็นฝีปากมารดาสามีทั้งสิ้น คุณหญิงเช่นข้านี้มิรู้จะเป็นเช่นไรแล้วเจ้าค่ะ”
ฉีจื่อเสียนกลับเปล่งประกายในดวงตา รีบเอ่ยว่า “รับกลับมาเถิด รีบรับกลับมาเถิด หนูก็คิดถึงมันอยู่เหมือนกัน หนูจะไปรับด้วยตนเอง”
ฉินซื่อเดือดจนแทบกระโดดเขย่ง “หยุดเสีย! ไม่ให้ไป!”
ฉีจื่อเสียนเอ็ดดูเป็นอย่างยิ่ง ขมวดคิ้วมองฉินซื่อ “ไม่ให้ไปทำไม มารดาเองก็ว่ามันดีไม่ใช่หรือ หากไม่ให้หนูไป หนูก็จะไม่อ่านหนังสือ หนูจะตายให้มารดาดูเลย!”
ก็เพราะเมื่ออยู่กับตงหลิงเท่านั้นที่เขามีความสุขที่สุด
ตงหลิงพาเขาไปแข่งไก่ชนแข่งเลี้ยงจิ้งจกเล่น พาเขาปีนกำแพงมุดรูสุนัข พากันแอบไปหอนางโลมแอบฟังที่มุมกำแพง ชีวิตของเขามีแต่ตอนที่ได้อยู่กับตงหลิงเท่านั้นที่ทั้งสนุกทั้งตื่นเต้น
ฉีจื่อเสียนช่างแคล้วคล่องเฉลียวฉลาดเพียงใดก็ตาม แต่แท้จริงก็ยังเป็นเด็กอายุ 14 ปี ในใจยังคงมีความชอบเล่นสนุกอยู่