วันนี้เป็นวันเก็บบัญชี บ่าวผู้จัดการนำบัญชีทั้งหมดมาวางตรงหน้าหรงจือจือ พร้อมเงินที่เก็บได้ตลอดฤดูใบไม้ร่วง รวมแล้วมีเงินถึงห้าพันกว่าตำลึงเงิน
แต่เมื่อหรงจือจือตรวจสอบบัญชีเสร็จ นางก็หยิบธนบัตรไปสี่พันแปดร้อยตำลึง ด้วยเหตุนี้ผู้จัดการลี่จึงลำบากใจยิ่ง
หรงจือจือกล่าวเรียบ ๆ ว่า “ผู้จัดการลี่ ครั้นข้าแต่งเข้ามา ร้านค้าบางแห่งของจวนโหวมีบัญชีขาดทุน จำต้องใช้เงินมาอุดก่อน จึงจะรู้ได้ว่าจะฟื้นกิจการขึ้นมาได้หรือไม่”
“เงินสี่พันแปดร้อยตำลึงนี้ ล้วนเป็นสินเดิมที่ข้านำมาจากบ้านเดิม ยามนั้นให้จวนโหวยืมไปใช้กับเรื่องนี้ชั่วคราว ทั้งหมดมีบันทึกในบัญชีไว้”
“บัดนี้ร้านค้าฟื้นตัวแล้ว จากที่ขาดทุนก็กลายเป็นมีรายรับ ข้าขอคืนเงินต้นของตนเอง มีตรงไหนไม่เหมาะสมหรือ?”
นางไม่คิดดอกเบี้ยแม้แต่น้อย นับว่ามีน้ำใจมากแล้ว
ผู้จัดการลี่กล่าวว่า “เรื่องนี้...จะว่าไปก็ถูกอยู่ ทว่า ฮูหยินซื่อจื่อ อย่างไรเสียเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ท่านแบ่งแยกชัดเจนถึงเพียงนี้ แล้ว...”
สะใภ้ให้เงินแก่ครอบครัวไปเล็กน้อย ยังต้องขอคืนอีกหรือ ฮูหยินซื่อจื่อไม่กลัวว่าฮูหยินโหวจะไม่พอใจหรือ?
หรงจือจือหัวเราะเบา ๆ มองผู้จัดการลี่แล้วกล่าวว่า “ผู้จัดการลี่ แม้เจ้าจะเป็นคนของจวนโหว แต่ก็ทำงานใต้บัญชาข้ามาหลายปี ตลอดสามปีที่ผ่านมาพวกเราต่างอยู่ร่วมกันอย่างราบรื่น ข้าจะไม่ปิดบังเจ้า”
“สิ่งที่ซื่อจื่อของพวกเจ้าทำลงไป พวกเจ้าก็คงรู้แก่ใจดี พวกเขาไม่เคยมองข้าเป็นคนในครอบครัว แล้วเหตุใดข้าต้องทุ่มเททั้งใจให้พวกเขาด้วย?”
ผู้จัดการลี่ถอนหายใจ เขาเป็นหนึ่งในคนไม่กี่คนที่มีเหตุมีผล จึงได้รับความไว้วางใจจากฮูหยินซื่อจื่อมาตลอดหลายปี ก่อนหน้านี้ในจวนมีใครเคยมองเขาดี ๆ บ้าง? หากไม่ได้ฮูหยินซื่อจื่อสนับสนุน เขาคงไม่มีทางได้เป็นผู้จัดการใหญ่เช่นนี้
หลายปีมานี้ ฮูหยินซื่อจื่อไม่เคยเอาเปรียบพวกเขา ชีวิตความเป็นอยู่ดีกว่าตอนอยู่ใต้การดูแลของฮูหยินโหวมากนัก