แม้หรงเชื่อเจ๋อจะทำให้นางผิดหวังอีกครั้ง อวิ๋นเสี่ยวเซียวก็ยังยินดีมาเยือน เพราะนางอยากผูกมิตรกับหรงจือจือมานานแล้ว นี่นับเป็นโอกาสอันดีทีเดียว
หลังจากนางลุกจากที่นั่งไป
ท่านราชครูหรงก็สนทนากับคู่สามีภรรยาสกุลอวิ๋นอย่างเป็นกันเอง ตามคำกล่าวที่ว่ามือที่ยื่นออกไปย่อมไม่ฟาดผู้ที่ส่งยิ้มให้ ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องถอนหมั้นก็เป็นฝ่ายตนที่ผิดอยู่ก่อนแล้ว คู่สามีภรรยาสกุลอวิ๋นจึงพูดคุยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเช่นกัน
ชั่วขณะนั้น ห้องโถงใหญ่กลับอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะครื้นเครง
ท่านอวิ๋นกับท่านฮูหยินสกุลอวิ๋นสบตากัน แววตาของทั้งคู่สื่อความหมายเดียวกัน ท่านราชครูหรงยังไม่แสดงความไม่พอใจต่อพวกเขาแม้แต่น้อยจนถึงบัดนี้ เห็นได้ชัดว่าท่านให้ความสำคัญกับเสี่ยวเซียวผู้เป็นสะใภ้
หากเด็กทั้งสองต่างพึงพอใจกัน ที่จริงทั้งสองฝ่ายก็เห็นชอบกับการแต่งงานครั้งนี้อยู่แล้ว ทุกอย่างจึงขึ้นอยู่กับการแสดงออกของหรงเชื่อเจ๋อ
……
อี้เหมย์หยวน
เมื่อหรงจือจือได้ยินจาวซีรายงานว่าหรงเชื่อเจ๋อมาถึง นางก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ
วันนี้เขามีมารยาทกว่าครั้งก่อน ๆ มาก รู้จักรออยู่ข้างนอกให้คนเข้าไปรายงานก่อน หรือที่นางเตือนเขาเรื่องการวางตัวระหว่างชายหญิงคราวก่อนจะได้ผลจริง ๆ?
จาวซีถามว่า “คุณหนู จะพบเขาหรือไม่เจ้าคะ”
หรงจือจือเอ่ยเสียงเรียบว่า “ย่อมต้องพบ คราวก่อนข้าไม่ได้ช่วยขอความเมตตาให้หรงเจียวเจียว ท่านพ่อก็ไม่พอใจอยู่แล้ว วันนี้น้องชายคนที่สองมาขอพบ หากข้าไม่รับหน้า เกรงว่าท่านคงมาดุด่าข้าอีก”