จาวซีได้ฟัง ใบหน้าซีดขาวด้วยความหวาดกลัวในทันที หากทว่าใต้ความหวาดกลัวและความไม่ยอมจำนน ในใจกลับบังเกิดความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวขึ้นมาอย่างประหลาด นางคิดว่าแม้ฮูหยินจะหมายเอาชีวิตตนจริง ๆ ก่อนตายนางก็จะกล่าววาจาแทนคุณหนูของตนสักสองประโยค
มิคาดคิด หรงจือจือกลับก้าวเท้าหนึ่งย่างมาขวางเบื้องหน้าของจาวซี เป็นเชิงว่าผู้ใดก็อย่าหวังจะแตะต้องนาง
จาวซีมองแผ่นหลังบอบบางอ้อนแอ้นของคุณหนู กลับรู้สึกราวกับสูงใหญ่ไพศาลยิ่ง ริมฝีปากนางขยับเล็กน้อย น้ำตาคลอหน่วยตาแล้ว "คุณหนู..."
ในใจของนางยามนี้เสียใจแทบขาดใจ คุณหนูคอยเตือนตนหลายครั้งหลายหน ให้สำรวม อย่าพูดมาก เพราะฐานะของนางนั้นคือทาส จะถูกผู้ใดจับผิดได้ง่าย เหตุใดตนจึงจำมิได้เลย!
หวังซื่อมองการกระทำของหรงจือจือ คิ้วขมวด มองอย่างรังเกียจพลางกล่าว "เจ้านี่หมายความเช่นไร? หรือคิดจะขัดขืนมารดาเพราะทาสชั้นต่ำคนหนึ่ง?"
หรงจือจือมิได้ใส่ใจความเจ็บบนใบหน้า สายตามองหวังซื่อเรียบเฉยยิ่ง "ท่านแม่คิดมากไปแล้ว เพียงแต่จาวซีเป็นสาวใช้ที่ท่านย่าซื้อมาปรนนิบัติลูก หากท่านสั่งโบยตีนางจนตาย เกรงว่าท่านย่าคงไม่สบายใจ"
จาวซีผิดอันใดเล่า? แท้จริงก็เพียงอยากช่วยตนบอกความจริงที่หรงเจียวเจียวยั่วยุเท่านั้น
ทว่าจาวซีหาได้เข้าใจไม่ สิ่งที่ท่านแม่ไม่ชอบหาใช่การที่จาวซีเอ่ยปาก แต่คือไม่ชอบตัวบุตรสาวอย่างตนต่างหาก! ดังนั้นสิ่งใดที่ท่านแม่มองล้วนขัดหูขัดตา จะทนให้ตนและจาวซีออกหน้าแก้ต่างได้เยี่ยงไร?