ฉินซื่อโกรธจนลูกตาแทบเบิกออกมา จ้องมองหรงจือจือ ฟันเสียดฟันกรามถามว่า “เป็น...เป็นเพราะเป็น...”
แต่ยามนี้นางส่งเสียงออกมาได้เพียงพยางค์เดียวเท่านั้น
หรงจือจือยิ้มบางว่า “อยากถามว่าทำไมใช่ไหม? ยามที่เจ้าวางแผนฆ่าย่าข้าตาย ไม่เคยคิดเลยหรือว่าวันหนึ่งจะต้องพบจบแบบนี้?”
ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเดือนดาดของฉินซื่อ เมื่อได้ยินถ้อยคำนั้นก็ซีดเผือดลงทันที!
หรงจือจือก้าวขึ้นใกล้ขอบเตียงทีละก้าว มองนางแล้วกล่าวว่า “อย่างไรนะ? ก็ยังมีวันที่เจ้ารู้จักความกลัวอยู่เหมือนกันสิน่า?”
ฉินซื่อ “พิษ...พิษ...”
หรงจือจือรู้ดีว่านางอยากด่าว่าอะไร — นางอยากด่าว่าหญิงพิษฆ่าผัว
นางหัวเราะเยาะว่า “พูดถึงความโหดเหี้ยม บนโลกนี้จะมีผู้ใดเสมอเจ้าได้อีก? สามปี ข้าเชื่อว่าตนเองสำรองทุกสิ่งอย่างถี่ถ้วนในสกุลฉี ไม่เคยกระทำสิ่งใดที่ผิดหนี้บุญคุณต่อทั้งตระกูลเจ้าเลย”
“แล้วพวกเจ้าทำสิ่งใด? หนีบข้า ล่วงเกินข้า ทรยศข้า ขอให้เป็นเพียงเท่านั้นก็ยังพอใจได้ แต่หญิงพิษอย่างเจ้า กระทั่งย่าข้ายังไม่ยอมปล่อย!”
“เจ้าคิดว่า หากฆ่าคนเดียวในโลกนี้ที่รักข้ายิ่งกว่าชีวิตตาย ข้าจะไม่มีผู้ใดพึ่งพาอีกต่อไป ใช่หรือไม่?”
“แล้วเจ้าว่า บัดนี้ตัวเจ้าเองเหมือนกับเช่นนั้นหรือไม่? ในโลกนี้ก็ไม่มีคนรักเจ้าอีกแล้ว! ทุกผู้ต้องการให้เจ้าตาย รสชาติแบบนั้นช่างทรมานนักใช่ไหม?”
ดังเช่นหลังย่าจากไป ก็ไม่มีผู้ใดอีกแล้วที่รักนางอย่างแท้จริง
ดังเช่นบุคคลในตระกูลของนางเองก็ต้องการให้นางตายเช่นกัน
หากไม่ใช่เพราะสั่งเสียงอันเป็นคำสุดท้ายของย่า บิดาบุ๋นอาจจะเลือกทางเดินที่โหดเย็นไร้เมตตาที่สุดก็เป็นได้
ความทรมานที่ฉินซื่อมอบให้ หรงจือจือจะทวนคืนให้ครบถ้วนทีละหนึ่งส่วนไม่ให้ขาด!
ฉินซื่อมองหรงจือจือ ในใจทั้งเกลียดชังทั้งตื่นตระหนก น้ำตาไหลรินตลอดเวลา “ฮือ ฮือ...เขา เขา เขา...”