เห็นหรงเชื่อเจ๋อจ้องมองตนเช่นนั้น หวังซื่อก็เอ่ยอย่างไม่พอใจว่า “เจ้าจ้องข้าทำไม? หรือข้าพูดอะไรผิดไปหรือ?”
หรงเชื่อเจ๋อเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “ท่านแม่เคยคิดบ้างหรือไม่ว่าเรื่องวันนี้ ท่านควรถามเจียวเจียวก่อนว่านางคิดอย่างไร เหตุใดจึงทำเช่นนั้น แล้วการกระทำเช่นนี้ถูกต้องหรือไม่?”
บางทีที่ท่านพ่อผิดหวังในตัวเขาก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
ท่านแม่ไม่มีทีท่าว่าจะลงโทษเจียวเจียวแม้แต่น้อย เขารับความผิดแทนนางไปแล้ว ท่านพ่อก็ไม่อาจลงโทษนางได้อีก ต่อไปเจียวเจียวคงยิ่งทำตัวไร้กฎเกณฑ์กว่าเดิม!
หวังซื่อกล่าวอย่างขุ่นเคืองว่า “มีอะไรต้องถามอีก ไม่ใช่เพราะหรงจือจือแย่งคู่หมั้นของน้องสาวเจ้าไป น้องสาวเจ้าถึงได้ไม่พอใจ จนก่อเรื่องวุ่นวายเหล่านี้ขึ้นมาหรอกหรือ?”
หรงเชื่อเจ๋อปิดปาก ไม่อยากพูดอีกต่อไป
เจียวเจียวไม่พอใจเรื่องนี้ ถึงกับไปด่าหรงจือจือทุกวัน หรงเชื่อเจ๋อยังพอเข้าใจได้ แต่การใส่ร้ายพี่สาว เขาเข้าใจไม่ได้จริง ๆ!
เห็นบุตรชายมีสีหน้าเหนื่อยล้า ราวกับกำลังห่างเหินจากตน หวังซื่อก็ยิ่งหงุดหงิด “เจ้าทำสีหน้าเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?”
“เจ้าคิดว่าท่านพ่อจะรับอนุภรรยาเพื่อเล่นงานข้าเพียงคนเดียวหรือ? คนแรกที่ท่านพ่อหมายหัวก็คือเจ้า!”
“หากครั้งก่อนเจ้าไม่พูดจาเหลวไหลที่จวนสมุหใหญ่ จนท่านพ่อโกรธและลงโทษเจ้าสักยก เพียงเพราะเรื่องวันนี้เรื่องเดียว ท่านพ่อไม่มีทางทอดทิ้งเจ้าแน่!”
หรงเชื่อเจ๋อโกรธขึ้นมาทันที ชี้ไปที่สองแม่ลูกแล้วกล่าวว่า “ใช่! เป็นความผิดข้าทั้งหมด! อะไร ๆ ก็เป็นความผิดข้า!”