ดวงตาของเสิ่นเยี่ยนซูเย็นเยียบ เขาก้าวไปหยุดตรงหน้าหรงเจียวเจียว
เขามองนางจากเบื้องสูง ถามเสียงเย็นชาว่า “เจ้าบอกว่าใครเป็นหญิงต่ำต้อย?”
อำนาจของผู้ที่อยู่เหนือผู้อื่นมานานทำให้ใบหน้าหรงเจียวเจียวซีดเขียว นางอดไม่ได้ที่จะคุกเข่าถอยหลังไปหนึ่งก้าว น้ำตาคลออยู่ในดวงตา แทบจะร่วงเผาะลงมาอีกครั้ง
นางริมฝีปากสั่นระริก เอ่ยว่า “ข้า...ข้า...ข้า...”
เสิ่นเยี่ยนซูมองนางราวกับมองสิ่งไร้ชีวิต “วันนี้เปิ่นเซี่ยงจะเห็นแก่ท่านราชครูหรงสักครั้ง”
“เจ้าคุกเข่าอยู่ที่นี่สองชั่วยาม ตบปากตนเองหนึ่งร้อยครั้ง แล้วจึงลุกขึ้นได้”
“หากคราวหน้ายังให้เปิ่นเซี่ยงได้ยินถ้อยคำเช่นนี้อีก ลิ้นของเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องเก็บไว้แล้ว ทหารมังกรมีวิธีตัดลิ้นมากมาย เข้าใจหรือไม่?”
หรงเจียวเจียวตกใจจนปวดปัสสาวะขึ้นมาเป็นระลอก นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้รู้ว่าชายที่ตนหลงใหลมีด้านน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ นางเอ่ยเสียงสั่นว่า “เข้าใจ...เข้าใจแล้ว!”
เสิ่นเยี่ยนซูหัวเราะเย็นชา สะบัดแขนเสื้อแล้วจากไป
หรงจือจือเห็นดังนั้นก็ชะงักงันไปเล็กน้อย
แม้คุณยายจะรักใคร่นาง แต่ไม่ค่อยออกจากจวน ดังนั้นนี่จึงเป็นครั้งแรกที่นางได้สัมผัสความรู้สึกของการมีคนปกป้องอย่างเปิดเผยเช่นนี้
ในใจเกิดความรู้สึกอัดอั้นขมขื่นที่บอกไม่ถูก ถึงกับรู้สึกร้อนผ่าวที่ดวงตา
นางคิดว่าตนเองเป็นเช่นนี้ช่างไม่เอาไหน จึงรีบข่มอารมณ์ทั้งหมดลงอย่างรวดเร็ว
เสิ่นเยี่ยนซูเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เมื่อไม่เห็นหรงจือจือตามมา เขาก็หยุดรอนาง “เซี่ยนจู่ ไม่เดินไปด้วยกันหรือ?”
หรงจือจือได้สติ จึงเร่งฝีเท้าตามไป
นางก้าวเข้าไปหาเขาทีละก้าว เมื่อเห็นบุรุษรูปงามไร้ผู้ใดเทียบยืนสง่าตระหง่านอยู่ไม่ไกล ดวงเนตรดวงแดงคู่งามนั้นราวกับมีเพียงนางอยู่ในสายตา
จู่ ๆ นางก็รู้สึกว่า บางทีการแต่งกับเขา...อาจเป็นทางเลือกที่ไม่เลวจริง ๆ
แต่ฝีมือการแสดงของเขาดีจริง ๆ การกระทำมากมายของเขาในวันนี้ทำเอานางเกือบเชื่อแล้วว่าเขาชอบนางจริง ๆ!