พอได้ยินเสียงนี้ สีหน้าของหญิงสกุลกงซุนก็เปลี่ยนไปทันที ไม่นานนักก็เห็นคุณท่านผู้เฒ่าคนหนึ่งเดินออกมา มือหนึ่งถือไม้เท้าค้ำยันกาย
เสิ่นเยี่ยนซูเข้าไปประคองด้วยตนเอง “ท่านย่า!”
ท่านย่าอวี้แห่งสกุลเสิ่นมองหลานชายแวบหนึ่ง “เจ้ายังมีน้ำใจ ไม่เหมือนบางคน เห็นข้าผู้เฒ่าแล้วยังไม่รู้จักคารวะ”
หญิงสกุลกงซุนกระตุกมุมปาก รีบคารวะ “สะใภ้คารวะมารดาสามี”
นางเองก็ขุ่นเคืองในใจ เยี่ยนซูเชิญคุณท่านผู้เฒ่ากลับมาได้อย่างไรกัน?
อวี้นั่งลง พลางมองนางอย่างมีนัยลึกซึ้ง “นานทีจะยังจำได้ว่าข้าเป็นคุณหม่อมของเจ้า แต่เจ้าติดตามเยี่ยนซูมาอยู่เมืองหลวงตั้งหลายปี กลับไม่เคยไปคารวะข้าที่จวนสกุลอวี้เลย มีสะใภ้กตัญญูอย่างเจ้า นับเป็นบุญของข้าจริง ๆ!”
คำว่า “กตัญญู” สองคำนี้ อวี้จงใจเน้นน้ำเสียงเป็นพิเศษ เปี่ยมด้วยความเย้ยหยัน
หญิงสกุลกงซุนหัวเราะเจื่อน ๆ รีบก้มหน้ากล่าว “มารดาสามีกล่าวหนักเกินไปแล้ว ที่จริงสะใภ้ทราบว่าท่านกำลังพักรักษาตัว จึงเกรงว่าหากไปเยี่ยมจะรบกวนความสงบของท่าน”
กล่าวจบ หญิงสกุลกงซุนก็เหลือบมองเสิ่นเยี่ยนซู ในใจเดือดดาลยิ่งนัก
นางหวาดกลัวคุณหม่อมของตนมาก เยี่ยนซูเจ้าคนสารเลวนี่พาท่านกลับมา ก็จงใจกลับมาจัดการนางมิใช่หรือ?
อวี้เอ่ยว่า “โอ้? เช่นนั้นข้าคงต้องขอบคุณเจ้าที่ไม่ไยดีข้าสินะ?”
หญิงสกุลกงซุนยิ่งเสียหน้า “มารดาสามีตรัสอะไรเช่นนั้น สะใภ้จะกล้าได้อย่างไร สะใภ้เป็นห่วงท่านจริง ๆ เพียงแต่มารดาสามี ท่านจะกลับไปอยู่ที่สกุลเสิ่นหรือเจ้าคะ?”
เดิมทีสกุลอวี้เป็นตระกูลใหญ่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง แต่ครั้งนั้นอวี้กลับถูกใจบัณฑิตยากจน ซึ่งก็คือท่านปู่ของเสิ่นเยี่ยนซู ไม่สนใจคำคัดค้านของคนในบ้าน ยืนกรานจะแต่งงานกับเขา ทั้งยังติดตามเขาซึ่งได้รับแต่งตั้งไปเป็นขุนนางเล็ก ๆ นอกเมืองหลวง