หรงจือจือถามเสียงเรียบว่า “ใคร?”
แม่นมอวี้กราบเรียนว่า “เป็นท่านลุงของท่านประมุขเจ้าค่ะ ท่านลุงผู้เฒ่ามาเยือน ทั้งยังพาหลานสาวสองคนมาด้วย”
หรงจือจือขมวดคิ้ว ท่านลุงแท้ ๆ ของบิดาผู้นี้อาศัยอยู่ที่บ้านเดิมในโหยวหยางมาโดยตลอด มิได้อยู่ในเมืองหลวง
ทั้งยังจงใจพาหลานสาวมาด้วย…
นางลุกขึ้นทันทีแล้วกล่าวว่า “ไปเดินเล่นกับข้า เลือกซื้อของขวัญให้สมุหใหญ่สักชิ้น”
เมื่อนางรู้แล้วว่าพวงมาลัยเหล่านั้นมีที่มาอย่างไร ก็ควรตอบแทนกลับไป โดยเฉพาะในนั้นยังประดับอัญมณีด้วย
อีกทั้งท่านปู่ทวดที่มาเยือนวันนี้ คงได้ยินจากต่างเมืองว่านางหย่าขาดแล้ว จึงจงใจมาหาเรื่องนางเป็นแน่
ไม่รู้ว่าบิดาจะเกลี้ยกล่อมอีกฝ่ายได้หรือไม่ นางจึงคร้านจะไปพบปะ จะได้ไม่ต้องถูกดูแคลนโดยเปล่าประโยชน์
จาวซีตอบว่า “ได้เจ้าค่ะ!”
เพราะคราวก่อนนางทำเรื่องโง่เขลา เรียกคุณหนูกลับตรงหน้าจวนสมุหใหญ่ นางจึงรู้สึกผิดกับสมุหใหญ่อยู่เสมอ ครั้นได้ยินว่าคุณหนูจะซื้อของให้สมุหใหญ่ จึงกระตือรือร้นเป็นพิเศษ
แม่นมอวี้กล่าวว่า “คุณหนูไปทางประตูข้างดีกว่าเจ้าค่ะ ฮูหยินหวังคิดหาเรื่องท่านมาหลายวันแล้ว หากออกประตูหน้าแล้วพบเข้า เกรงว่าจะก่อเรื่องขึ้นมาอีก”
หวังซื่อคงพูดแน่ว่าในบ้านมีแขกอยู่แท้ ๆ คุณหนูยังออกไปข้างนอก ไม่รู้จักมารยาทแม้แต่น้อย
หรงจือจือพยักหน้า คราวก่อนหลังจากไปจวนสมุหใหญ่กลับมา นางก็รายงานบิดาเรื่องบ่าวไพร่ปล่อยข่าวกันมั่วซั่ว ไม่นานก็สืบสาวจนรู้ต้นสายปลายเหตุ
วันนั้นเดิมทีหรงเจียวเจียวกำลังอารมณ์ดี นั่งรอฟานซิงอยู่ในเรือนของตน คอยให้มารายงานว่าหรงจือจือออกจากจวนไปได้ไม่นานก็กลับมาด้วยความโมโห
น่าเสียดายที่นางรออยู่หนึ่งหรือสองชั่วยาม หรงจือจือจึงกลับมา แถมบิดายังมาที่เรือนของนางด้วยตนเอง แล้วตบหน้านางฉาดหนึ่ง!