ทั้งห้อง 201 เหลือเพียงนักบวชที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องที่ยังคงเคลื่อนไหวได้
เขากวาดตามองผู้หญิงที่ถูกตรึงอยู่กับที่ซึ่งไม่มีใครขวางเขาได้อีกต่อไป แสงสีแดงเข้มในดวงตายิ่งทวีความเข้มข้น เสียงต่ำราวกับบีบออกมาจากลำคอ:
"พวกเธอ...ทุกคนควรตาย"
เขายกมือที่แห้งผากขึ้น ปลายนิ้วรวมแสงสีแดงเข้มจุดหนึ่ง เตรียมลงมือ
แต่ในชั่วขณะนั้น—หมอกดำนอกประตูพลุ่งทะลักออกมาด้วยดวงตาสีแดงเลือดนับไม่ถ้วน
พวกมันลอยอยู่ในหมอกดำนอกประตู ซ้อนทับกันแน่นอัดแน่น สายตาเหล่านั้นเต็มไปด้วยความโลภและความกระหาย ราวกับฝูงหมาป่าที่ได้กลิ่นเหยื่อ เริ่มเคลื่อนตัวทะลักเข้าหาช่องโหว่ที่ถูกพังเปิดไว้
มือของนักบวชหยุดค้างกลางอากาศ
เขาหันมองไปทางประตูด้านนอก แล้วมองผู้หญิงที่ถูกควบคุมอยู่ภายในห้อง สุดท้ายก็แค่นเสียงออกมาอย่างอำมหิตสองคำ:
"ให้ตาย!"
"เดี๋ยวค่อยมาจัดการพวกเธอ!"
เขาหดมือกลับ หมอกดำที่ปกคลุมรอบกายพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงขาวในชั่วพริบตา ราวกับเสื้อคลุมที่ชุ่มไปด้วยเลือดห่อหุ้มร่างไว้
เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ไม่สนใจผู้หญิงที่ถูกขังไว้อีกต่อไป พุ่งตรงเข้าไปในหมอกดำที่หนาทึบพลุ่งพล่านในโถงทางเดิน
ไม่นานนัก นักบวชก็ถูกหมอกสีแดงเข้มกลืนหายไป
ในวินาทีที่เขาออกไป ประตูห้อง 201 ก็ปิดลงอย่างแรงราวกับมีพลังอะไรบางอย่างดึงรั้ง