ครืดดดด... เสียงไม่ดัง แต่ในห้องที่เงียบสงัดกลับชัดเจนผิดปกติ
แก้มของซูมู่มู่ขึ้นสีเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปที่กับข้าวเหลือที่ยังไม่ได้เก็บบนโต๊ะ
จานแฮมหั่นเต๋าผัดหอยเชลล์แห้งยังมีก้นเหลืออยู่เล็กน้อย ใส่อยู่ในถ้วยเล็ก ปล่อยให้เย็นลงไปแล้ว
ข้างๆ ยังมีข้าวสวยเหลือครึ่งถ้วย เป็นข้าวที่ชิวหยวนหุงไว้ตอนเช้าแล้วกินไม่หมด
ซูมู่มู่มองกับข้าวเหลือเหล่านั้น ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองลู่หย่วนด้วยความระมัดระวัง:
“พี่ลู่หย่วน... หนูกินของเหลือของพวกพี่ได้ไหม? ไม่ต้องอุ่นให้หนูก็ได้ แค่นี้ก็พอ...”
ตอนที่พูดเสียงเธอเบามาก ดวงตาโตประกายแวววาวนั้นแฝงความตื่นเต้นและความคาดหวังเล็กน้อย ดูเหมือนกลัวจะถูกปฏิเสธ
จริงๆ แล้วในใจเธอรู้ดี ในยุคสิ้นโลก แค่ได้ข้าวกินสักมื้อก็ดีมากแล้ว ของเหลือจะเป็นอะไรไป?
ยังไงก็ดีกว่าที่ต้องไปกัดบิสกิตอัดแข็งฝั่งห้อง 201 ตั้งร้อยเท่า
ลู่หย่วนยอมรับเธอไว้ก็ถือว่าโชคดีล้นฟ้าแล้ว เธอไม่มีสิทธิ์เลือก
ชิวหยวนมองลู่หย่วนทีหนึ่ง ลู่หย่วนพยักหน้า
ชิวหยวนยิ้ม: “อย่าเพิ่งกินของเหลือเลย ฉันจะไปอุ่นข้าวกล้องอุ่นสำเร็จรูปให้—”
“ไม่ๆๆ”
ซูมู่มู่รีบโบกมือ ป้ำเสียงจริงจังมาก “ไม่ต้อง ไม่ต้อง พี่ลู่หย่วน ของพวกนี้กินได้”
“ถึงเวลาอย่างนี้แล้ว หนูไม่เลือกหรอก อาหารจะเสียเปล่าไม่ได้เด็ดขาด”