จังหวะมันเร็วมาก
ตะเกียบของลู่หย่วนหยุดค้างกลางอากาศ มือของเขาขยับไปหาในทันทีเพื่อคว้าขวานดับเพลิงที่พิงอยู่ข้างโซฟา
ชิวหยวนก็วางชามลงเช่นกัน หยิบไม้เบสบอลจากมุมห้องขึ้นมา แล้วกลั้นหายใจ
ทั้งสองสบตากัน ไม่มีใครส่งเสียง
ในห้องเงียบไปสองสามวินาที
เสียงเคาะประตูรอบสองดังขึ้นอีกครั้ง
จากนั้นก็มีเสียงดังลอดผ่านช่องประตูเข้ามา เบาและนุ่ม ปนเสียงหอบเล็กน้อย:
"พี่ชิวหยวน... พี่ลู่หย่วน... หนูเอง... ซูมู่มู่..."
ซูมู่มู่
ลู่หย่วนนึกภาพใบหน้าหนึ่งขึ้นมาในหัวทันที ใบหน้าที่หวาน ตาเรียวโค้งยามยิ้ม เสียงพูดนุ่มนวลราวกับอมลูกอมไว้
เขาจำซูมู่มู่ได้ ตอนที่อพยพขึ้นมาจากชั้นหนึ่ง เธอเคล็ดข้อเท้าเกือบล้ม เขาหันไปดึงเธอไว้ทัน
หญิงสาวคนนั้นยืนตัวตรงแล้วเงยหน้าขึ้นพูดกับเขาว่า "ขอบคุณพี่ชาย" ทั้งหวานทั้งนุ่ม ตาโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยวสองดวง
หลังจากนั้น ทุกครั้งที่เขาแบกของเดินผ่านเธอ เธอจะพูดเบาๆ ว่า "ขอบคุณพี่ชาย" "พี่ชายเหนื่อยหน่อยนะ" เสียงไม่ดังแต่ฟังแล้วสบายใจมาก
ตอนนั้นลู่หย่วนก็จำเธอไว้ในใจแล้ว
ที่ประทับใจไม่ใช่แค่เพราะปากหวาน แต่เป็นเพราะฐานะของเธอด้วย ว่ากันว่าครอบครัวทำธุรกิจเครื่องมือแพทย์ ขนาดใหญ่ไม่ใช่น้อย เธอออกไปไหนมาไหนมีรถเอลฟ์ราคาแพงรับส่ง เป็นคุณหนูใหญ่ตัวจริง
ก่อนวันสิ้นโลก ใบหน้าของเธอเคยติดอันดับในการประกวดดาวมหาวิทยาลัย มีแฟนคลับจำนวนมากบนโซเชียล เป็นสาวสวยผู้มีออร่าโดยกำเนิด