ซูเซี่ยวเถากับเฟิงอี้ตามหลินจุ้ยกวาดบันไดมาสองวันแล้ว
ยามเย็นวันนี้ ทั้งสามนั่งพักเหนื่อยอยู่บนบันได
เฟิงอี้โยนไม้กวาดลงพื้น จากนั้นหันไปมองหลินจุ้ย น้ำเสียงแฝงความแค้นเคือง
“พี่จุ้ย ข้าไม่เข้าใจเลย ศิษย์คนงานไม่มีใครใส่ใจเลยสักนิด กินยังไม่อิ่ม จะฝึกบำเพ็ญได้อย่างไร?”
จากนั้นเฟิงอี้หันไปมองซูเซี่ยวเถา “เราสองคนในสำนักของตนเอง อย่างน้อยก็นับเป็นอัจฉริยะเลื่องชื่อ ไม่เคยกังวลเรื่องกิน พอมาถึงที่นี่ ไม่ต้องพูดถึงกินดี แค่กินให้อิ่มยังเป็นเรื่องเกินฝัน”
“ขอเป็นทหารเลวในเมืองใหญ่ ไม่เป็นแม่ทัพในเมืองเล็ก”
“ข้าเคยคิดมาตลอดว่าสำนักใหญ่มีรากฐานลึกซึ้ง ต่อให้เป็นเพียงศิษย์คนงานก็ยังดีกว่าเป็นหัวหน้าในสำนักเล็ก ๆ ตอนนี้ดูแล้ว ข้าคิดผิดไปไกลเหลือเกิน”
ซูเซี่ยวเถาเงยหน้าขึ้น
ใบหน้าเด็กน้อยฉายแววไม่เข้าใจ “พี่จุ้ย ในตำหนักคนงานไม่มีใครเคยยกเรื่องนี้ขึ้นมาเลยหรือ? ไม่มีใครไปหาผู้ดูแล ไปหาเจ้าตำหนัก แล้วพูดเรื่องเหล่านี้หรือ?”
หลินจุ้ยมองเขา เงียบไปครู่หนึ่งแล้วกล่าว
“ถ้าทำได้ จงรีบจากไปเสีย”
ซูเซี่ยวเถากับเฟิงอี้ชะงักไปครู่หนึ่ง “อะไรนะ?”
หลินจุ้ยไม่ได้อธิบาย
เขาลุกขึ้นยืน แบกไม้กวาดพาดบ่า มุ่งหน้าไปทางตำหนักคนงาน
……
วันรุ่งขึ้น เมื่อหลี่ฝูหมานสอนเสร็จ ก็โบกมือให้ทุกคนแยกย้ายกันไป
เฟิงอี้ลุกขึ้นจากแถวหลัง เดินไปข้างหน้าสุด ประสานมือคารวะหลี่ฝูหมาน “ศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์มีเรื่องจะกราบเรียน”
สายตาของศิษย์คนงานทุกคนจับจ้องอยู่ที่เฟิงอี้
สีหน้าต่างกันไป
หลี่ฝูหมานหันหน้ามา บนใบหน้าอัปลักษณ์น่าเกลียดนั้นยังประดับรอยยิ้มคุ้นตาเช่นเคย คิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย “ศิษย์น้องเฟิง พูดมาเถิด”