หลินจุ้ยจ้องหน้าฉีหยุนอย่างสงบนิ่ง "วิธีที่เจ้าว่า นั่นคือการฆ่าข้ารึ?"
แววตาของฉีหยุนฉายแววแปลกใจเล็กน้อย แต่กลับยิ้มออกมาอย่างโหดเหี้ยม
"น้องจุ้ย พูดตามตรง ข้าไม่อยากฆ่าเจ้า แต่เพื่อการบำเพ็ญเซียน ข้ายอมสละทุกสิ่ง"
"ดังนั้น... จงไปตายเสียเถิด"
ทันทีที่เสียงจบลง หมัดหนึ่งก็พุ่งตรงเข้าเป้าหมายที่ใบหน้าของหลินจุ้ย
บนกำปั้นปกคลุมด้วยพลังเซียนสีขาวน้ำนม พลังหมัดเฉียบคมราวกระบี่
วูม...
เสียงอู้อี้หนึ่งดังขึ้น
รูม่านตาของฉีหยุนหดเกร็งอย่างกะทันหัน
ห้านิ้วมือขวาของหลินจุ้ยประกบเข้ากับกำปั้นของเขาอย่างมั่นคงนิ่งเฉยไม่ไหวติง
\,"พี่หยุน เจ้าเห็นข้าเป็นเหยื่อ แล้วไหนเลยข้าจะไม่เห็นเจ้าเป็นเหยื่อกันเล่า"
"ข้าไม่เคยเชื่อใจเจ้ามาตั้งแต่ต้น ตั้งแต่ที่เจ้าคิดจะฆ่าข้า เจ้าก็อยู่ในบัญชีที่ข้าต้องสังหารแล้วก็"
สีหน้าหลินจุ้ยแข็งกร้าวขึ้นเป็นอย่างมาก เขาจะไม่ปล่อยคนใดที่คิดร้ายต่อตนเองไปได้
"เป็นไปไม่ได้" สีหน้าฉีหยุนเริ่มบิดเบี้ยวคลุ้มคลั่ง เจ้าเพิ่งบำเพ็ญมาได้นานเท่าไหนัก ไม่ถึงสองเดือน ฝึกได้เพียงเสี้ยวเดียวของพลังเซียน จะไปมือหมัดข้าได้อย่างไรนัก
เขาชักกำปั้นกลับสาย ๆ "เห็นทีจะเป็นภาพลวงตาแน่นอน"
หลินจุ้ยจ้องมองความบ้าคของฉีหยุนอย่างเงียบงัน
เขาทายถูกต้อง กระดูกเซียนของเขานั้นต่างจากคนอื่นจริงๆ
ฉีหยุนคือเซียนมนุษย์หนึ่งเส้นแท้แน่นอน พลังเซียนในกายอย่างน้อยสามสิบหกสายขึ้นไป
แต่หมัดนั้นฟาดลงบนฝ่ามือเขา แรงหนักว่าเทียบกับตัวเองแล้ว... เบากว่า ไม่ใช่ฉีหยุนอ่อนแอ แต่เป็นเขาที่ต่างจากผู้บำเพ็ญคนอื่นทั้งหมด