ชูอีไม่เคยถูกสังคมสั่งสอน เลยคิดอะไรเพ้อฝันเกินไป
เธอคิดว่าถ้าพาหานสวินกลับบ้าน คุณพ่อจะต้องเข้าใจเธออย่างแน่นอน เธอไม่ได้บอกสาเหตุที่แท้จริงของความขัดแย้งกับหานสวิน แค่บอกให้เขามาเป็นเพื่อนกลับบ้านด้วยกัน
แม่หานรู้เรื่องนี้แล้วก็ยิ้มอย่างจริงใจเป็นครั้งแรก เธอคิดว่าลูกชายถูกครอบครัวถ่วงไว้ ถ้ามีคนตาดีชุบเลี้ยงสักหน่อย อนาคตต้องก้าวหน้าไร้ขีดจำกัด
ถ้าชูอีกลับไปคืนดีกับครอบครัวได้ ก็ต้องดีต่อลูกชายแน่
แม่หานไม่เคยคิดว่าลูกชายตัวเองจะถูกดูถูกหรือเปล่า เธอคิดว่าฝั่งนั้นต้องอยากได้ลูกชายที่ยอดเยี่ยมของเธอไปเป็นลูกเขยเสียด้วยซ้ำ
“ชูอีจ๊ะ ป้าไม่ค่อยสบาย ไม่งั้นต้องไปด้วยแน่ ลูกช่วยพูดกับที่บ้านให้ด้วยนะ อย่าให้เขาเข้าใจป้าผิดล่ะ~”
แม่หานพูดพลางควักเงินให้ลูกชาย กำชับให้ซื้อของขวัญดีๆ ไปมือเปล่าไม่ได้
คนอื่นในห้องผู้ป่วยแอบเบ้ปาก ถ้าจำไม่ผิด เมื่อกี้เด็กสาวคนนั้นบอกว่าแค่ให้ไปเป็นเพื่อน ท่าทีของแม่หานเหมือนสองบ้านตกลงกันแล้วซะอย่างนั้น
ต้องยอมรับว่าชูอีแต่ก่อนเอาแต่ใจ แต่เปลี่ยนไปมากไม่กี่วันมานี้ เธอรู้ว่าแม่หานเป็นคนปากหวานใจคด แต่ก็ยังทำเป็นเสแสร้งด้วยได้
ต่อหน้าหานสวิน แม้ในใจจะขยะแขยงแค่ไหนก็ยังรับปากอืมอาตอบตกลง
ถ้าหลินเหออยู่ด้วยคงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ นี่มันก็นับเป็นการเติบโตไม่ใช่หรือไง!
แม่หานพื้นเพไม่ดี ครอบครัวไม่ดี งานก็ไม่ดี ปกติอย่างเดียวที่เอาไปอวดใครได้ก็มีแต่ลูกชาย ตอนนี้เพิ่มอีกอย่างแล้ว