ตอนนี้สมองของเจิ้งเคอมีแต่เรื่องว่าเบอร์แปดคือใคร คัดคนที่เคยมีเรื่องกับตัวเองออกทีละคน พยายามจะสาวให้ได้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร
ทันใดนั้นก็ได้ยินนักประมูลบนเวทีเคาะค้อนพร้อมพูดว่า “ขอแสดงความยินดีกับหมายเลขแปดสิบหก ที่ประมูลภาพ ‘บทโหมโรงแห่งรุ่งอรุณ’ ไปด้วยราคาหนึ่งแสนห้าหมื่นห้าพัน…”
เจิ้งเคอหันขวับกลับมา เขาจำได้ว่าป้ายในมือเจี่ยงอันเหมือนจะเป็นแปดอะไรสักอย่างหกอะไรสักอย่าง…
เมื่อเห็นหมายเลขแปดสิบหกที่เจี่ยงอันถืออยู่ เจิ้งเคอก็เบิกตากว้างด้วยความไม่เชื่อ เป็นไปไม่ได้ อีกฝ่ายก็แค่นักเรียนกระจอก ๆ จะมีเงินหลักล้านมาซื้อภาพวาดได้ยังไง!
น้องคณะสองคนที่อยู่ข้างหลังเจี่ยงอันก็อ้าปากค้าง หลังจากนั้นในใจก็เต็มไปด้วยความหวั่นใจ ถ้าพี่คณะจ่ายเงินไม่ได้ คงไม่เอาพวกเขาสองคนไปจำนำไว้ใช่มั้ย?
ณ ชั่วขณะนั้น ความคิดของน้องคณะทั้งสองกับเจิ้งเคอตรงกัน: พี่คณะ/เจี่ยงอันดูเหมือนใจเย็น แต่จริง ๆ แล้วก็ถูกยั่วยุ เพื่อรักษาหน้า เลยประมูลภาพนี้มา!
งานประมูลครั้งนี้มีของไม่มาก หนึ่งชั่วโมงครึ่งก็จบแล้ว
เจิ้งเคอตั้งใจอยู่ต่อไม่กลับ หนึ่งคืออยากดูเรื่องขายหน้าของเจี่ยงอัน ประมูลของแบบใช้อารมณ์แต่ไม่มีเงินจ่าย ดูสิว่าจะอับอายแค่ไหน!
สองคืออยากสืบว่าเบอร์แปดคือใคร มีเรื่องส่วนตัวกับเขา หรือพุ่งเป้ามาที่ตระกูลเจิ้ง
พนักงานของบริษัทประมูลมารับช่วงต่อกับเจี่ยงอันอย่างรวดเร็ว น้องคณะสองคนข้างหลังเจี่ยงอันก้มหัวต่ำเท่าที่จะต่ำได้ เงินเป็นล้านนะ ต่อให้ไปกดเงินสดออนไลน์ก็หาได้ไม่มากขนาดนั้น
ในที่นั้นยังมีคนไม่รีบร้อนบางคนที่ยังไม่กลับ ชายหนุ่มในชุดสูทขาวดูแล้วคงไม่ยอมเลิกราง่าย ๆ พวกเขาอยากดูว่าเรื่องจะดำเนินต่อไปยังไง