เมื่อคืนราวสองทุ่มงานปาร์ตี้ก็จบลง บางคนกลับไปในคืนนั้น ส่วนบางคนก็พักในห้องนอนแขกของวิลล่า แล้วค่อยกลับวันถัดไป
หลังปาร์ตี้จบ หลินเหอต้องทำธุรกรรมออนไลน์กับนักสะสมที่จะร่วมขายเครื่องลายครามกับโนดี จากนั้นเครื่องลายครามก็จะขนกลับประเทศได้
หลินเหอจึงอยู่ต่อ เด็กทั้งสามก็ไม่กลับเช่นกัน
เสร็จธุระ หลินเหอกลับถึงห้องก็สี่ทุ่มแล้ว ตอนนี้เธอถึงมีเวลาหยิบมือถือขึ้นมาเล่น
มีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านยี่สิบข้อความ
ที่เห็นมีแค่สามข้อความ อีกสิบเจ็ดข้อความหลินเหอเห็นแค่ตัวอักษรคำใบ้สีฟ้าเล็ก ๆ ว่าอีกฝ่ายยกเลิกข้อความแล้ว
[เหอเหอ]
[เหอเหอ]
[เหอเหอ]
ใช่แล้ว ข้อความสามข้อความมีแต่ชื่อของเธอ
เจ้าบ้านั่นส่งข้อความมาทุกครึ่งชั่วโมง อาจจะพิมพ์อะไรมาแล้วรู้สึกว่าไม่เหมาะสมจึงถอนกลับ หรือไม่ก็คิดว่าเขาถอนข้อความไปตั้งมากขนาดนี้ ถึงต่อให้เธอไม่อยากตอบ ก็คงจะตอบกลับมาด้วยเครื่องหมายคำถาม
หลินเหอไม่ทำตามใจเจี่ยงเฉียว แกล้งทำเป็นไม่เห็นข้อความแล้วไปล้างหน้าแปรงฟันพักผ่อน
กลางดึก
ในห้องที่มืดสนิท แสงสลัวจากหน้าจอมือถือส่องกระทบใบหน้าของเจี่ยงเฉียว
มองหน้าต่างแชทของหลินเหอที่ไม่มีข้อความใหม่ เขาก็โยนมือถือทิ้งข้างตัว พลิกกายด้วยความหงุดหงิด
นอนไม่หลับ
เหอเหอไม่กลับบ้านได้หนึ่งวัน ก็คงไม่กลับได้สองวัน ไม่กลับสองวัน ก็คงไม่กลับบ้านทุกคืน!
แย่มาก ๆ ๆ แบบนี้ต้องไม่ปล่อยให้เกิดขึ้นเด็ดขาด!
เจี่ยงเฉียวเห็นด้วยอย่างยิ่งจึงลุกไปที่ห้องทำงาน เร่งงานด่วน!