เจี่ยงอันรู้เรื่องการพนันแล้ว
“เฮ้ย เจี่ยงอัน ถ้าสองรุ่นน้องนั่นแพ้ เทอมนี้พวกมันคงไม่มีเวลาเข้าเรียนแล้วล่ะ”
หนุ่มผมทรงเม่นเดินปาลูกบาสมา พูดจบก็หันไปส่งสายตาให้สองคนข้างหลัง ดูเหมือนจะพูดถึงเรื่องรุ่นน้อง แต่ความจริงเป็นการเยาะเย้ยเจี่ยงอันต่อหน้า
“นายว่าไหม พวกมันกล้าดียังไง โตป่านนี้แล้วยังเชื่อนิทานเด็กอีก!”
ใครบ้างจะไม่มีรถสปอร์ต? ใครใช้มือถือไม่ใช่รุ่นใหม่สุด? ใครมาอยู่ห้องพักสี่คน?
เจิ้งเคอหายไปแล้ว แต่อิทธิพลที่เขาทิ้งไว้ยังอยู่ พรรคพวกของเขายังสนุกกับการเยาะเย้ยเจี่ยงอัน
ไม่เชื่อว่าเจียงอันเป็นคนมีเส้นมีสาย
ดูตอนนี้สิ ยังง่วนอยู่เลย!
“จูฟู่, เย่ฮุย, เฉาเหมิง” เจี่ยงอันชี้นิ้วเรียกชื่อทีละคน
“เมื่อสองวันก่อน สอบลอกได้ดีนี่”
คำพูดของเจี่ยงอันทำให้ทั้งสามคนเปลี่ยนสีหน้าพร้อมกัน พวกเขาแอบแลกคำตอบกัน
“โกงข้อสอบ แถมยังทำผิดกฎโรงเรียนประจำ เก็บรวบรวมให้ดีก็โดนทำทัณฑ์บนหนักได้แล้ว”
“นายพูดจาเหลวไหลอะไร อย่ามาป้ายสีพวกเรา!”
น้ำเสียงยังกร่างไม่น้อย แต่สีหน้าของทั้งสามคนเริ่มลนลานขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“พวกนายกล้ามาพนันกันอีกไหม?”
ว่าตัวเองไม่มีหลักฐานเลยเอาผิดไม่ได้
ถ้าชนะก็แค่ปากเสียงมีหน้า แต่แพ้จะโดนทำทัณฑ์บนหนัก
สองคนข้างหลังจูฟู่เริ่มคิดถอยแล้ว ไม่จำเป็นต้องทำตามอารมณ์ชั่ววูบแล้วมีผลกระทบต่อชีวิตตัวเอง!