เจี่ยงอันได้ยินคำพูดของหลินเหอก็ชะงักฝีเท้า เขาได้ยินเสียงคนรอบข้างสูดลมหายใจเฮือก
นึกถึงสถานการณ์ของหลินเหอตอนนี้ เจี่ยงอันกำหมัดแน่น ริมฝีปากขยับแต่ก็ไม่พูดอะไรออกมา
สูดลมหายใจเข้า เจี่ยงอันเอ่ยอีกครั้งว่า "แม่ มากับผมหน่อย ผมมีเรื่องจะคุยด้วย"
ทุกคน: !!!
แม่?!!!!
หลินเหอก็ตะลึงเช่นกัน
หลังจากพูดประโยคนั้นออกไป เห็นสีหน้าหลบเลี่ยงของลูกชาย หลินเหอรู้ว่าอันอันยังไม่พร้อมจะรับมือกับเธอ เป็นตัวเองที่คิดไปเอง
กำลังจะพูดเรื่องอื่นเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ ก็ได้ยินลูกชายเรียกตัวเองว่าแม่โดยไม่ทันตั้งตัว
ขอบตาเธอเริ่มชื้น หลินเหอรู้ดีว่าลูกชายเปิดปากเรียกแม่ ก็เพราะไม่อยากให้เธอต้องเสียหน้าในที่สาธารณะ
อันอันโตแล้ว นิสัยก็เปลี่ยนไป แต่แก่นแท้ยังเหมือนตอนเด็ก เป็นเด็กดีที่แสนดีและปกป้องแม่!
"ระวังชูอีให้ดี"
มาถึงระเบียง เจี่ยงอันเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้ จึงรีบพูดเรื่องสำคัญ
หลังจากได้รับข้อความจากชูอี เจี่ยงอันก็เข้าใจว่าที่ชูอีพูดแบบนั้น เพราะไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของแม่
แม้จะไม่รู้ว่าทำไมต้องปิดบัง แต่พวกเขาก็มีเหตุผลของตัวเองแน่ๆ
เจี่ยงอันตัดสินใจไม่เข้าไปยุ่ง จึงไม่ได้ตอบกลับ
ต่อมา เขาก็ได้รับข้อความที่สอง
ชูอีทำอะไรบุ่มบ่ามไม่สนใจผลลัพธ์ เวลาก่อเรื่องก็ไม่รู้จักหนักเบา เจี่ยงอันรู้สึกเป็นห่วงนิดหน่อย
ที่ไม่ได้ติดต่อหลินเหอ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะคำเตือนของพ่อ อีกส่วนคือเจี่ยงอันก็ยังไม่รู้ว่าจะรับมือกับหลินเหอยังไง
เจี่ยงอันบอกตัวเองว่า พ่อจะปกป้องแม่ได้ดี ชูอีไม่มีทางข้ามผ่านพ่อไปได้แน่