หน้าประตูห้องน้ำ โนดีตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว
คนที่เดินผ่านไปมาต่างพากันมองเมื่อได้ยินประโยคนี้ จะว่าไปก็อดไม่ได้ การนินทาเป็นสัญชาตญาณของมนุษย์ แถมประโยคนี้ยังชวนให้เข้าใจผิดได้อีก!
เจี่ยงเฉียวหน้าเข้มขึ้นอีกครั้ง เขาไม่ค่อยมีสีหน้าดี ๆ เวลาเจอโนดี
"นายทรยศคุณหลิน เธอไม่อยู่แล้ว นายก็ต้องอยู่เฝ้าให้เธอ คนจีนพวกนายมีซุ้มประตูความซื่อสัตย์นี่นา ทำไมไม่สร้าง..."
"หุบปาก!"
เจี่ยงเฉียวขมวดคิ้วแน่น ฉืออู่ปีผ่านไป ภาษาจีนยังไม่พัฒนาเลย! พูดจาเรื่อยเปื่อย!
"เรื่องของผมกับภรรยา เกี่ยวอะไรกับนาย?"
"คุณหลินมีลูกสามคนให้นาย! เธอ..."
"นายอยากเจออันอันมาตลอดไม่ใช่เหรอ"
เจี่ยงเฉียวขัดจังหวะโนดี เขาไม่คิดจะอธิบายให้โนดีฟัง และไม่สนใจจะพันพัวด้วย เหอเหอยังรอเขาอยู่ที่ชั้นสองนะ!
เจี่ยงเฉียวไม่อยากเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียวที่นี่!
—ขายลูกชายตัวเองหน้าตาเฉย
"วันนี้อันอันมาก็จริง อยู่ที่ชั้นหนึ่งของงานประมูล"
เมื่ออันอันอายุสามขวบ โนดีเคยเจอหน้าเขาครั้งหนึ่ง เขาอยากเป็นพ่อทูนหัวของอันอัน แต่ถูกเจี่ยงเฉียวปฏิเสธ
หลายปีมานี้ โนดีถามเจี่ยงเฉียวถึงอันอันอยู่เรื่อย ๆ แน่นอนว่า อีเมลของอีกฝ่ายเจี่ยงเฉียวไม่เคยตอบสักครั้ง
เมื่อนึกถึงเด็กชายตัวน้อยที่มีจมูกและปากเหมือนคุณหลิน ดวงตาของโนดีก็เปล่งประกาย นั่นคือลูกชายที่มีสายเลือดของคุณหลินนะ!
กำลังจะถามต่ออีกสักหน่อย เจี่ยงเฉียวก็เดินไปไกลแล้ว โนดีหมดอารมณ์จะตามไปด่าว่า เขาจะไปดูอันอัน!