หลัวจิ่วไม่เพียงทนเห็นซูเหยี่ยนหาเงินง่าย ๆ แบบนี้ไม่ได้ แต่ยังร้อนใจที่ตัวเองถูกกีดกันออกไปด้วย
ถ้าทุกคนซื้อเกวียนของซูเหยี่ยนกันหมดแล้ว ตัวเขาจะทำยังไง?
หรือว่าเขาต้องเดินไปเรื่อย ๆ บนเส้นทางนี้จริง ๆ จนกว่าจะเหนื่อยตายไปทั้งเป็น?
ถ้าเป็นแบบนั้นจริง หลัวจิ่วยอมให้ซอมบี้กินเสียยังดีกว่า
ตอนนี้เขาก็ไม่มีการ์ดพักผ่อนให้ดึงออกมา แถมยังทำให้ซูเหยี่ยนขุ่นเคือง และก็ทำลายเรื่องดี ๆ ของซูเหยี่ยนไม่ได้... ทุกเส้นทางถูกปิดตายหมดแล้ว
หลัวจิ่วทำได้แค่เฝ้ามองช่องแชทอย่างช่วยไม่ได้ มองผู้ใช้แต่ละคนพากันรีบยกยอซูเหยี่ยน แม้แต่บางคนที่เมื่อครู่ยังตั้งข้อสงสัย ตอนนี้ก็เปลี่ยนสีหน้าไปหมดแล้ว
......
ซูเหยี่ยนกวาดตามองช่องแชท ไม่อยากพูดอะไร จึงก้มหน้าทำเกวียนต่อด้วยมือ
เหตุผลที่เขากระตือรือร้นกับการทำรถออกขายขนาดนี้ ก็เพราะในใจคำนวณบัญชีนี้ไว้เรียบร้อยแล้ว
ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของซูเหยี่ยนและกำลังรบของสมุน ต่อให้กวาดล้างคลื่นซอมบี้อย่างหนักไม่หยุด ก็หาเหรียญโลหิตได้มากสุดชั่วโมงละหนึ่งถึงสองพันเหรียญ
ไม่ว่าจะเป็นความเสี่ยงจากการกำจัดคลื่นซอมบี้ การสิ้นเปลืองพลังภายใน หรือเวลาที่เสียไปกับการรอคลื่นซอมบี้เกิดใหม่... ท่ามกลางปัจจัยรบกวนสารพัด แม้ซูเหยี่ยนจะบีบเค้นประสิทธิภาพจนสุด ก็ยังได้เหรียญโลหิตมาอย่างยากลำบากเท่านั้น
พูดให้ตรง ๆ ก็คือทำงานรับจ้างล้วน ๆ!
แต่การขายรถน่ะ มันคนละเรื่อง!
รถหนึ่งคันทำกำไรสุทธิได้ถึงหนึ่งพันเหรียญโลหิต ส่วนการสร้างเกวียนหนึ่งคันใช้เวลาไม่เกินสิบนาที ยิ่งชำนาญ เวลาก็ยิ่งสั้นลง
ภายในหนึ่งชั่วโมง หักต้นทุนแล้วก็ยังหาได้อย่างน้อยหกพันเหรียญโลหิต ประสิทธิภาพประมาณห้าเท่าของการฆ่าซอมบี้!
แถมยังเป็นงานใช้สมองล้วน ๆ ไม่มีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมหรือความเสี่ยงใด ๆ
ในเมื่อใช้สมองหาเงินได้ ใครจะไปเหนื่อยฆ่าซอมบี้กันล่ะ
แต่ขณะที่ซูเหยี่ยนกำลังทำรถต่ออย่างสบายอารมณ์ ทุกคนก็เฝ้ารอรถคันใหม่ที่จะวางขายตาปริบ ๆ... กลับมีคนเข้ามาทำลายบรรยากาศเสียได้
“จิ๊ สองพันเหรอ แพงจังนะ”
คนที่พูดไม่ใช่หลัวจิ่ว แต่เป็นหลิวซวิน ผู้ถือการ์ดพักผ่อนเพียงคนเดียว