"ฉันรู้แล้ว"
ที่เส้นแบ่ง จิ้งมองทหารสื่อสารแล้วยิ้มพยักหน้า "ลำบากแล้ว อยู่ที่นี่ช่วยส่งสัญญาณธงให้ฉันหน่อย"
"เสี่ยวหยา"
"คุณจิ้ง หนูอยู่นี่"
"เอาการ์ดอาหารระดับ N ไปหนึ่งใบ เป็นรางวัลพิเศษ"
จิ้งสั่งโดยไม่หันกลับมา หญิงสาวข้างกายหยิบการ์ดอาหารออกมาจากอกเสื้อแล้วยื่นให้ทหารสื่อสาร
ทหารสื่อสารรับมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ "...ขอบคุณคุณจิ้ง! เรื่องนี้...เรื่องนี้คงไม่ดีกระมัง ผมแค่ทำหน้าที่ของตัวเอง เจ้านายรู้เข้าจะว่าคุณเอา"
การ์ดอาหารจัดอยู่ในหมวกการ์ดยุทธปัจจัย โอกาสจั่วได้ไม่สูง แม้แต่กับฐานะอันมั่งคั่งของซูเหยี่ยน การ์ดอาหารที่มีก็ไม่มากนัก
สมุนนับร้อยในตอนนี้ต้องใช้ระบบปันส่วนอาหารแบบจำกัดจึงจะประคับประคองการอยู่รอดของหมู่คณะไว้ได้
"ไม่ นี่คือความหมายของเจ้านายเอง"
จิ้งได้ยินก็ยิ้ม "ไม่ต้องสงสัยในความรักที่เจ้านายมีต่อพวกเจ้า เจ้าคือหนทางเดียวที่เราจะใช้ส่งข่าวสารในการจัดกำลังคนและการต่อสู้ขนาดใหญ่ อย่างน้อยก็ในตอนนี้"
"ยิ่งคนเก่งมีค่ายิ่งทุ่มเท...ก็ยิ่งได้รับผลตอบแทนที่มากกว่าและเหมาะสมกว่า"
"พวกเจ้าไม่ใช่เครื่องมือที่เขานำมาใช้ แต่เป็นคนที่มีชีวิตจริงในสายตาของเขา ย่อมต้องมีระบบให้รางวัลและลงโทษที่ถูกต้อง"
"ไม่ว่าพวกเจ้าจะเต็มใจทำมากแค่ไหน เขาก็จะทะนุถนอมพวกเจ้า และคนที่ทำได้ดีกว่า ก็ย่อมได้รับความโปรดปรานจากเจ้านายมากกว่าเป็นธรรมดา"
คำพูดของจิ้งลอดเข้าหูของสมุนรอบข้าง โดยเฉพาะสมุนใหม่ที่ยังคงเงียบ แต่สีหน้าก็มีแววซาบซึ้ง