เก็บกวาดบ้านเสร็จ
โทรศัพท์ของลู่หลีสั่นขึ้นมา
หยิบขึ้นมาดู ก็เห็นว่าเงินรางวัลจากโรงเรียนและทางอำเภอโอนเข้าบัญชีแล้ว
โรงเรียนให้สามแสนห้าหมื่น อำเภอให้ห้าแสน
รวมทั้งหมดแปดแสนห้าหมื่น
ทำได้ไวใช้ได้
มองดูตัวเลขยาวเหยียดบนหน้าจอ ลู่หลีคิดอยู่นิดหน่อยก็ใส่รองเท้าออกไปจากบ้าน
ใกล้จะถึงเวลาอาหารแล้ว ป้าอ้วนหวังกำลังทำกับข้าวอยู่ที่เตา
พอเห็นลู่หลีมาถึง ก็ยิ้มแสบแก้มทันที
“ลู่หลี มาได้ยังไง?”
“ป้า หนูมาหาป้าไงครับ”
“เด็กคนนี้ จะมาก็มาเถอะ จะเอาของมาฝากทำไม ป้ายังต้องกลัวไม่มีอะไรให้กินอีกเหรอ?”
ปากก็บ่น แต่รอยยิ้มที่มุมปากของป้าอ้วนหวังกลับปิดไม่มิด
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรหาสามี
“กลับมาบ้านเร็ว ลู่หลีมาหาที่บ้าน”
“อือ หาซื้อกับแกล้มแวะกลับมาด้วย”
ไม่นาน ซุนไห่ก็รีบร้อนกลับมาถึงบ้าน มือสองข้างหิ้วถุงกับแกล้มเต็มไม้เต็มมือ
ถึงเขาจะเป็นแค่กรรมกรธรรมดา ๆ
แต่ก็รู้ถึงความสำเร็จของลู่หลีในตอนนี้เป็นอย่างดี
หนูคว้าอันดับหนึ่งมาด้วยตัวเอง เดินทางมาหาถึงบ้าน จะต้องต้อนรับให้ดีที่สุดอยู่แล้ว
“ลุงซุน กลับมาแล้วเหรอครับ?”
“อือ ลู่หลีมาแล้วนี่”
“ลุงก็ไม่รู้ว่าแกชอบกินอะไรเลยซื้อมาหลายอย่าง เดี๋ยวแกเลือกกินเอาตามใจชอบ”
ลู่หลีพยักหน้า ไม่พูดคำที่เป็นพิธีรีตอง
เพราะไม่จำเป็นต้องพูด
ครอบครัวป้าอ้วนหวังเห็นความลำบากและความยากจนของเขามาตลอด
คอยยื่นมือเข้าช่วยเหลืออยู่บ่อยครั้ง ดังนั้นลู่หลีจึงไม่คิดจะทำตัวห่างเหินกับพวกเขา
ไม่นาน กับแกล้มหลากหลายชนิดก็ถูกจัดวางเต็มโต๊ะ