ถนนอาหาร
ตั้งแต่ลู่หลีร้องเพลงจบ สายตาที่ซ่งชิงฮวนมองเขาก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
ถ้าตอนก่อนถือว่าเป็นความกระตือรือร้น ตอนนี้ก็คือความร้อนแรงที่เปิดเผยออกมาอย่างชัดเจน
“ลู่หลี นายร้องเพลงเพราะมากเลย นายทำอะไรก็เก่งไปหมดเลยเนอะ”
“อือๆ ฉันรู้สึกว่าตัวเองจะกลายเป็นคนบ้าคลั่งตามนายแล้ว”
ท่ามกลางผู้คนที่พลุกพล่าน ซ่งชิงฮวนกอดแขนลู่หลีแน่น คำพูดที่เอ่ยออกมาเต็มไปด้วยความงอนง้อ
ลู่หลีหัวเราะเบาๆ
“ตอนเหงาๆ ก็ชอบคิดอะไรเรื่อยเปื่อย”
“แบบนี้เรียกว่าคิดเรื่อยเปื่อยเหรอ”
“ถ้าอย่างนั้นเหล่าดารานักร้องที่กำลังดังต้องอายจนอยากเอาหัวโขกกำแพงกันเลยแหละ”
“ว่าแต่ ลู่หลี นายคิดจะไปพัฒนาวงการบันเทิงในอนาคตไหม ฉันรู้สึกว่าถ้านายเข้าวงการบันเทิง นายจะต้องดังมากแน่ๆ”
“วงการบันเทิงที่เต็มไปด้วยควันพิษแบบนี้ควรจะจัดการเสียที”
“ตอนนี้ฉันไม่ดังพอเหรอไง?”
ลู่หลีพูดหยอกเล่น
“ก็จริงแฮะ~”
ซ่งชิงฮวนหัวเราะคิกคัก แล้วจู่ๆ ก็เขย่งเท้าจูบที่แก้มของลู่หลีเบาๆ ตอนที่เขาไม่ทันตั้งตัว
ลู่หลี: ???
ซ่งชิงฉือ: ???
ท่ามกลางแสงจันทร์อันมัวหม่น
ดวงตาของหญิงสาวใสซื่อบริสุทธิ์
ลู่หลีไม่รู้จะพูดอะไรดีในตอนนั้น
ผู้หญิงคนนี้ก็ใจกล้าเกินไปแล้วไหม?
หล่อนไม่รู้เหรอว่าฉันมีแฟนแล้ว?
นอกจากเทพธิดาแห่งแม่น้ำลั่วแล้ว ยังมีคุณหญิงอันดับหนึ่งที่รอการอบรมอยู่อีกคน
หล่อนหวังอะไรกันแน่?
จริงๆ ด้วย ถ้าคนเราดีเกินไป ก็มีแต่เรื่องปวดหัวไปหมด
สมัยก่อนตอนที่ลู่หลียังเรียนหนังสือ เขาเคยอ่านหนังสือรู้มาว่าหลิวหย่งไปเที่ยวซ่องโสเภณีโดยไม่ต้องเสียเงิน แถมยังมีสาวโสเภณีแถมเงินให้อีกต่างหาก
ตอนนั้นลู่หลีไม่เข้าใจเลย
ตอนนี้เขาค่อยๆ เริ่มเข้าใจแล้ว
ที่เห็นลู่หลีไม่แสดงท่าทีรังเกียจกับจูบครั้งนี้แม้แต่น้อย ซ่งชิงฮวนก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แล้วก็ดึงเขาไปวิ่งเล่นตามร้านขายของกินต่างๆ อย่างสนิทสนม
“ลู่หลี ฉันอยากกินข้าวเหนียวทอด”