ภายใต้แสงยามเช้า ศาลาเยว่หยางโหลวอันเก่าแก่นับพันปี หลังคาปีกนกเชิดชูขึ้น โครงไม้โบราณร้อยเรียงเข้าอย่างประณีต
ผ่านลมฝนมากี่ร้อยกี่พันปี ยังคงความโบราณหนักแน่น สงบนิ่งอยู่ริมทะเลสาบต้งถิง
ภูเขาที่อยู่ไกลออกไปทอดตัวเป็นแนวหมอกบาง แม่น้ำเชื่อมกับท้องฟ้า อาทิตย์อุทัยยามเช้าและเงายามพลบค่ำ สลับกันไปมา งดงามล้นเหลือ
ทิวทัศน์เบื้องหน้า ทับซ้อนกับภาพในหนังสือเรียนเมื่อชาติก่อน กับภาพในถ้อยคำอันเป็นอมตะนับพันปี ได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ลู่หลีผงกศีรษะรับช้า ๆ เสื้อคลุมสีขาวปลิวไสว ก้าวย่างอย่างมั่นคง ขึ้นไปบนบันไดหินโบราณทีละขั้น
เบื้องหลัง กล้องนับไม่ถ้วนตามติด สายตานับร้อยล้านทั่วทั้งเน็ต รวมจ้องมาที่ชายหนุ่มเพียงคนเดียว
……
ก้าวเข้าสู่ชั้นแรกของตัวอาคารหลัก สิ่งแรกที่เห็นคือฉากแกะสลักที่จำลองบทกวีของบัณฑิตโบราณ
ลู่หลีเงยหน้ามอง ตัวอักษรสีดำบนพื้นทอง ลายมือแข็งแกร่งทรงพลัง
เขาเดินวนรอบฉากแกะสลักอย่างช้า ๆ ปลายนิ้วลอยอยู่กลางอากาศ ไม่กล้าแตะต้องไม้แกะสลักอันล้ำค่า สายตากวาดผ่านถ้อยคำอันยิ่งใหญ่ทีละตัว ในใจบังเกิดความอาลัยถึงอดีตกาล
ภายในห้องแสงนุ่มนวล หน้าต่างกรุไม้ทั้งสี่ด้านเปิดกว้าง ทัศนียภาพทะเลสาบต้งถิงเผยออกมาเป็นฉาก ๆ
ฝูงชนจำนวนมากเบื้องหลังเงียบกริบ
ภายในอาคารยืนไม่พอ พวกเขาก็เงียบ ๆ รออยู่ที่หน้าประตู
ไม่มีใครกล้าส่งเสียงดัง เกรงว่าจะรบกวนภาพตรงหน้า
เติ้งหยวนอยู่ข้าง ๆ ค่อย ๆ แนะนำทีละคนด้วยเสียงเบา
อยู่ในชั้นหลักประมาณสิบกว่านาที ลู่หลีชื่นชมผลงานของบัณฑิตผู้มากความสามารถในโลกนี้จนหมดใจ ความรู้สึกในใจพลุ่งพล่าน
จากนั้นเขาขึ้นบันไดไม้เวียนด้านในไปยังชั้นสอง บันไดไม้เหยียบลงไปส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุ้มต่ำ ราวบันไดเตี้ยทั้งสองข้างถูกสัมผัสจนขึ้นเงา
ชั้นสองทัศนียภาพกว้างไกลขึ้นมาก ฉากไม้จวงแดงแกะสลักทั้งแผ่นตั้งสงบอยู่กลางห้องโถง นั่นคือภาพวาดภูเขาน้ำแห่งต้งถิง