กลับมาถึงโรงแรม
เจียงอวี๋เปลี่ยนจากตัวเป็นๆ มาเป็นเดินกะเผลกทันที
ลู่หลี: ???
จะเวอร์ขนาดนั้นเลยเหรอ?
พอกลับมาถึงห้องปุ๊บเปลี่ยนร่างปั๊บเลย?
หญิงสาวห่อปากทำหน้าตาน่าสงสารมองลู่หลี
"ฉัน...ฉันยังเจ็บอยู่เลย"
เจ็บ?
ฉันเห็นตอนกลางวันนายเดินก้าวเท้าแข็งแรงกว่าใครเขา
มาถึงตอนนี้กลับบอกว่าเจ็บ
ผู้หญิงเนี่ย ชื่อของเธอคือคำโกหก
แต่ลู่หลีก็ไม่ได้โง่เง่าขนาดนั้น ยังไงก็แค่คำพูดหยอกเย้า
"พอเถอะ อย่าแกล้งทำเป็นเจ็บ"
"ฉันไม่วุ่นวายกับเธอแล้วก็ได้"
"รีบอาบน้ำรีบนอนเถอะ พรุ่งนี้เช้าเราจะได้ออกเดินแต่เช้า"
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ทั้งสองอาบน้ำเสร็จก็นอนลงบนเตียง
เจียงอวี๋แอบมองลู่หลีทีหนึ่ง แล้วยื่นมือมาดุนแขนเขาเบาๆ พูดเสียงเบา
"ลู่หลี นายโกรธฉันเหรอ?"
"หืม?"
"ฉันไม่ได้ตั้งใจไม่ยอมทำอะไรกับนายนะ ฉันมันยังเจ็บจริงๆ"
"ตอนกลางวันเล่นอยู่ไม่รู้สึก พอตอนนี้เงียบๆ แล้วก็รู้สึกว่าไม่ไหวแล้ว"
"โอเค ฉันไม่ได้โกรธหรอก จริงๆ นะ"
"นอนหลับๆ ไปเถอะ"
พอได้ยินแบบนั้น เจียงอวี๋ก็บิดตัวไปมาเหมือนหนอนอยู่ในอ้อมกอดของลู่หลี
"แต่นายดูเหมือนจะทรมานอยู่นะตอนนี้"
"นั่นมันปฏิกิริยาทางกายภาพปกติ"
"งั้น...หรือว่า..."
ไม่รู้ว่าต้องรวบรวมความกล้ามากแค่ไหน เจียงอวี๋ก็เอ่ยขึ้นเสียงแผ่วพร้อมแก้มที่ร้อนผ่าว
"หรือว่า...ฉันใช้..."
ลู่หลีพอได้ยินก็คึกขึ้นมาทันที
"จริงเหรอ?"
"แต่ฉันไม่เป็นนะ นายต้องสอนฉัน"
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
เสียงสะอื้นเบาๆ ดังขึ้นในห้อง
"อื้อๆๆ ฉันไม่เอาละ"
"อย่าจับผมฉันสิ ฉันจะนอน!"