งานกวีนิพนธ์เทพจันทร์กลางฤดูใบไม้ร่วง หลู่หลีไม่มีทางสนใจไปร่วมงานแน่นอน
ไปกลับอย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาสองสามวัน
ตอนนี้เขาอยากจะแยกตัวเองออกเป็นหลาย ๆ คนใช้งานแทบจะไม่พอ จะมีเวลาที่ไหนไปร่วมงานกวีนิพนธ์อะไรกันเล่า
หลู่หลียิ้มน้อย ๆ คีบซี่โครงหมูชิ้นหนึ่งเข้าปาก แล้วพูดเสียงเรียบ ๆ
"ช่างเถอะ เวลาไม่พอจริง ๆ"
"งั้นจะโพสต์ปฏิเสธไปเลยไหม?"
"ไม่ต้อง"
"ถึงเธอไม่บอก ฉันก็รู้ว่ากระแสบนเน็ตตอนนี้เป็นยังไง"
"ถ้าจู่ ๆ ฉันโพสต์ปฏิเสธไป เกรงว่าจะยิ่งก่อคลื่นยักษ์ใหญ่กว่าเดิม"
"ปล่อยมันไปอย่างนี้แหละ"
"โอเค"
"งั้นฉันขอปฏิเสธไปด้วยนะ"
ซ่งชิงฉือพยักหน้าเบา ๆ
เธอเคารพทุกการตัดสินใจของหลู่หลี
"ไม่เป็นไร เธอไปได้นะ นิสัยเธอน่าจะชอบบรรยากาศแบบวงการเหล่าบัณฑิตผู้ดีแบบนี้อยู่แล้ว"
ซ่งชิงฉือส่ายหน้า แล้วก้มหน้าก้มตากินข้าวอย่างสงบ
"ไปคนเดียวคงเหงามาก"
"โดยเฉพาะในเทศกาลแบบกลางฤดูใบไม้ร่วงแบบนี้"
ยังมีอีกห้าคำที่ซ่งชิงฉือไม่ได้พูดออกไป
นั่นก็คือ ฉันอยากอยู่ข้าง ๆ เธอ
………
บนโลกออนไลน์
กระแสวิจารณ์โวยวายกันจนแทบจะถล่มทลายไปแล้ว
หลังการต่อสู้คลาสสิกหลายรอบ หลู่หลีก็ได้สั่งสมกองทัพแฟนคลับจำนวนมหาศาลเอาไว้
แต่ตอนนี้เขาหายตัวไปทั้งเดือนแล้ว
ไม่เข้าร่วมการฝึกทหาร ขาดเรียน นิยายหยุดอัปเดต เหมือนหายไปจากโลกมนุษย์เลยก็ว่าได้
ก่อนหน้านี้แฟนคลับของกลุ่มบางกลุ่มก็ผุดออกมาทีละรุ่น ๆ โจมตีและเยาะเย้ย
สมาชิกกองเชียร์เหนื่อยกับการแก้ต่าง แต่ก็แพ้ร่วงไปทีละน้อย
วันนี้ตัดห้าเมือง พรุ่งนี้ตัดสิบเมือง แล้วก็ได้หลับสบายหนึ่งคืน พอตื่นขึ้นมาดูรอบ ๆ ขอบฟ้า ทหารฉินก็มาถึงอีกแล้ว
[หลู่หลีเป็นอะไรไปกันแน่ ใครมีข่าววงในบ้าง?]
[ไม่รู้สิ จู่ ๆ ก็หายตัวไปเลย]