เมื่อเจียงอิ้งเยว่กลับถึงห้อง ของรางวัลที่เต็มลานยังไม่ทันได้ตรวจนับเสร็จ
นางเพิ่งจะนั่งลงบนเก้าอี้ในห้องโถง เตรียมจะเรียกชิงเอี๊ยบกับหงซาให้จัดทำบัญชีผ้าไหมแพรวาพวกนั้น
เงยหน้าขึ้นก็เห็นชิงเอี๊ยบ "ผลัวะ" คุกเข่าลงตรงหน้า ศีรษะก้มต่ำจนเกือบจะแตะพื้นอิฐเขียว
เจียงอิ้งเยว่ตกใจเล็กน้อย: "ชิงเอี๊ยบ เจ้าทำอะไรน่ะ รีบลุกขึ้นสิ"
ชิงเอี๊ยบไม่ขยับ น้ำเสียงต่ำลง ปนด้วยความหวาดกลัวและตำหนิตนเอง: "คุณหนู หม่อมฉันกล้าตัดสินใจเอง ขอคุณหนูลงโทษด้วย"
เจียงอิ้งเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง: "ตัดสินใจอะไรเอง?"
ชิงเอี๊ยบกัดริมฝีปาก แล้วเล่าเรื่องราวตอนบ่ายออกมาหมด
ตอนที่องค์รัชทายาทเสด็จมา คุณหนูกำลังหลับ องค์รัชทายาทตรัสถามนางว่าคุณหนูเป็นอย่างไรบ้าง หม่อมฉันก็บังอาจพูดอะไรออกไปโดยไม่คิด ทั้งที่นอนไม่หลับ ฝันมาก มีอะไรในใจ
ตอนนั้นแค่คิดว่ารอยคล้ำใต้ตาคุณหนูต้องมีคำอธิบาย แต่ชิงเอี๊ยบกลับยิ่งคิดยิ่งกลัว
หากองค์รัชทายาททรงเข้าใจผิดว่าคุณหนูคิดจะแย่งชิงความรักด้วยเล่ห์เหลี่ยม มันจะไม่กลายเป็นเรื่องที่ผิดพลาดหรือ?
นางเป็นเพียงคนรับใช้ ไม่ได้รับคำสั่งจากนายก็กล้าพูดปดต่อหน้าองค์รัชทายาท พูดให้หนักก็คือการหลอกลวง ต้องโดนเฆี่ยน
พูดจบชิงเอี๊ยบก็หมอบลงไป หน้าผากแนบกับหลังมือ: "หม่อมฉันไม่ควรฉลาดเกินไป เกือบทำเรื่องของคุณหนูพัง คุณหนูจะลงโทษหม่อมฉันอย่างไรก็ได้"