“อย่ากรอกเข้าไป!”
โจวเหิงตะโกนลั่น ก่อนเบียดฝ่าฝูงชนเข้าไป
ทุกคนต่างชะงัก หันมามองเด็กตัวกะเปี๊ยกคนนี้
น้ำเสกในมือเซียนเฉินหยุดค้างกลางอากาศ เขาขมวดคิ้วมองโจวเหิง “เด็กน้อยมาจากไหน อย่ามาก่อกวนแถวนี้ หากทำให้พิธีของข้าล่าช้า เจ้ารับผิดชอบไหวหรือ?”
เจ้าที่ดินหลิวเองก็ร้อนใจ “เด็กน้อย เจ้าเป็นลูกบ้านไหน อย่ามาเล่นซนแถวนี้ หากลูกชายข้าเป็นอะไรไปแม้แต่น้อย ข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!”
“เขาไม่ได้ถูกสิ่งชั่วร้ายเล่นงาน ย่าของเขากลับมาเยี่ยม เพราะตัดใจจากไปไม่ลง เขาเลยติดไอหยินมานิดหน่อย ไม่จำเป็นต้องดื่มน้ำเสกเลย!” โจวเหิงเงยหน้าขึ้นพูดเสียงดัง
“เจ้าพูดเหลวไหลอะไร!” สีหน้าเซียนเฉินพลันเคร่งขรึม “ข้าประกอบพิธีมาสามสิบปี ยังจะแยกไม่ออกหรือว่าถูกสิ่งชั่วร้ายเล่นงานหรือไม่ เด็กเหลือขอที่ไหนมาเที่ยวพูดจาเหลวไหล รีบไสหัวไป!”
“ข้าไม่ได้พูดเหลวไหล” โจวเหิงชี้ไปยังเด็กที่นอนอยู่บนเตียง “ยันต์ของท่านวาดด้วยชาดผสมขี้เถ้าจากเตา ไม่มีพลังวิญญาณเลยสักนิด ดื่มเข้าไปก็ไม่ได้ช่วยอะไร แถมยังระคายคอ ท่านมันก็แค่นักต้มตุ๋น!”
ผู้คนรอบข้างพากันฮือฮาขึ้นมาทันที
“เด็กนั่นเป็นใครกัน กล้าบอกว่าเซียนเฉินเป็นนักต้มตุ๋นได้ยังไง?”
“ไม่รู้สิ ดูหน้าไม่คุ้นเลย ไม่น่าใช่คนในเมืองนะ?”
“เป็นคนจากบ้านนักพรตจางเสวียนชิงหรือเปล่า ดูเสื้อคลุมสั้นของนักพรตที่ใส่อยู่สิ?”
เจ้าที่ดินหลิวเองก็เริ่มลังเล เขามองโจวเหิงสลับกับเซียนเฉิน ใจหนึ่งก็ไม่รู้ควรเชื่อใคร
เซียนเฉินร้อนใจ “เด็กเหลือขออย่างเจ้าจะไปรู้อะไร! ข้าว่าเจ้าจงใจมาก่อกวนชัด ๆ! ใครก็ได้ ไล่มันออกไป!”
บ่าวรับใช้หลายคนรีบเดินเข้ามา หมายจะจับตัวโจวเหิง
หลี่เอ้อร์โหวรีบขวางหน้าโจวเหิง “พวกเจ้าจะทำอะไร! ศิษย์น้องของข้าเป็นศิษย์ของนักพรตจางเสวียนชิง พวกเจ้ากล้าแตะต้องเขาหรือ?”
จางเสวียนชิง?
คนรอบข้างต่างชะงัก
นักพรตจางมีชื่อเสียงในเมืองชิงซี มีความสามารถจริง บ้านไหนมีเรื่องประหลาดก็ล้วนเชิญนักพรตจางไปจัดการ คิดไม่ถึงว่าเด็กน้อยคนนี้จะเป็นศิษย์ของนักพรตจาง!
เจ้าที่ดินหลิวรีบห้ามบ่าวรับใช้ ก่อนประสานมือคารวะโจวเหิง “ที่แท้ก็เป็นศิษย์เอกของนักพรตจาง เสียมารยาทแล้ว เสียมารยาทแล้ว ไม่ทราบว่าที่ท่านอาจารย์น้อยพูดเมื่อครู่เป็นความจริงหรือ?”
“จริงแน่นอน” โจวเหิงพยักหน้า “เมื่อคืนก่อน ท่านพาลูกชายไปเผากระดาษเงินกระดาษทองที่หลุมศพแม่ แล้วหลังกลับมาก็เริ่มมีไข้ พูดจาเพ้อเจ้อ แถมยังร้องเรียกย่าใช่ไหม?”
เจ้าที่ดินหลิวเบิกตากว้างทันที
จริงด้วย! แม่ของเขาเพิ่งเสียไปไม่ถึงสามเดือน เมื่อคืนก่อนเป็นวันครบรอบการจากไป เขาพาลูกชายไปไหว้หลุมศพ พอกลับมาเด็กก็เริ่มมีไข้ ราวกับถูกสิ่งชั่วร้ายเข้าสิง!
เขาไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครเลยสักคน เด็กน้อยคนนี้รู้ได้อย่างไร?
“ใช่ ๆ ๆ! ท่านอาจารย์น้อยพูดถูกหมดเลย!” เจ้าตัวตื่นเต้นจนมือสั่น “แล้วลูกชายข้าเป็นอะไรไปกันแน่?”
“แม่ของท่านคิดถึงหลาน เลยกลับมาเยี่ยมและตัดใจจากไปไม่ลง คนแก่มีไอหยินหนัก ส่วนเด็กยังร่างกายอ่อนแอ พอติดไอหยินเข้าจึงเป็นไข้ ไม่ใช่ผีร้ายมาทำอันตรายหรอก” โจวเหิงกล่าว “ดื่มน้ำเสกนี่ไม่ได้ แถมอาจกระทบกระเทือนผู้เฒ่าเข้า ถึงตอนนั้นคงเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ”
หน้าของเซียนเฉินซีดเผือด แต่ยังฝืนเถียง “เจ้าพูดจาเหลวไหล! ข้าว่าเจ้านั่นแหละนักต้มตุ๋นตัวน้อย! นายท่านหลิว อย่าไปเชื่อเขา เด็กแค่นี้จะไปรู้อะไร!”
“ข้าพูดจริงหรือไม่ ลองดูก็รู้” โจวเหิงเหลือบมองเขา “แค่เรียกขวัญเท่านั้น ข้าก็ทำได้เหมือนกัน ถ้าข้าเรียกขวัญสำเร็จ ท่านต้องคืนเงินที่หลอกคนอื่นมา แล้วขอโทษนายท่านหลิว แต่ถ้าข้าทำไม่สำเร็จ ข้าจะให้ท่านอาจารย์มาขอโทษท่านเอง ตกลงไหม?”
“ตกลง!” เจ้าของที่ดินหลิวพยักหน้าทันที ตอนนี้เขาร้อนใจจนคว้าอะไรก็ได้ไว้ก่อน อีกทั้งโจวเหิงยังรู้เรื่องที่เขาพาลูกชายไปไหว้หลุมศพด้วย ต้องมีความสามารถจริงแน่
เซียนเฉินกัดฟัน “ได้! ข้าอยากเห็นเหมือนกันว่าเด็กอย่างเจ้าจะเล่นลูกไม้อะไร ถ้าเรียกขวัญไม่สำเร็จ ข้าจะทำลายป้ายชื่อของจางเสวียนชิง!”
โจวเหิงไม่สนใจเขา หันไปพูดกับเจ้าที่ดินหลิว “ท่านไปเอาเสื้อผ้าที่ลูกชายใส่เป็นประจำมา แล้วเอาชามใบหนึ่ง ใส่ข้าวฟ่างครึ่งชาม ใช้ผ้าแดงคลุมไว้”
“ได้! ข้าจะให้คนไปเอามาเดี๋ยวนี้!” เจ้าของที่ดินหลิวรีบสั่งคน
ไม่นานของก็ถูกนำมา โจวเหิงรับเสื้อผ้ามาพาดไว้บนแขน จากนั้นรับชามข้าวฟ่างที่คลุมด้วยผ้าแดง เดินไปที่ประตูใหญ่ หันหน้าออกไปทางถนน แล้วลากเสียงเรียกยาว ๆ ว่า
“โก่วตั้นเอ๊ย... กลับบ้านมากินข้าวได้แล้ว...”
โก่วตั้นเป็นชื่อเล่นของลูกชายเจ้าที่ดินหลิว
โจวเหิงเรียกหนึ่งครั้ง หลี่เอ้อร์โหวที่ยืนข้าง ๆ ก็ขานรับหนึ่งครั้ง “กลับมาแล้ว...”
เมื่อเรียกครบสามครั้ง โจวเหิงถือชามเดินกลับเข้าไปในห้อง เปิดผ้าแดงออก ข้าวฟ่างในชามกลับพร่องเป็นหลุมเล็ก ๆ!
ผู้คนรอบข้างต่างร้องอุทาน
เรียกขวัญ! นี่มันเรียกขวัญจริง ๆ!
สีหน้าของเซียนเฉินย่ำแย่ราวกับเพิ่งถูกฝังทั้งเป็น
โจวเหิงเติมข้าวฟ่างให้เต็มชามอีกครั้ง คลุมผ้าแดงไว้แล้วเรียกสามหน เมื่อเปิดออก ข้าวฟ่างก็พร่องไปอีกส่วนหนึ่ง
เรียกต่อเนื่องจนครบเก้าครั้ง ข้าวฟ่างในชามจึงไม่พร่องลงอีก
โจวเหิงนำเสื้อผ้าคลุมตัวเด็กไว้ ไม่ถึงสองนาที เด็กที่นอนอยู่บนเตียงก็ครางเบา ๆ แล้วลืมตาขึ้น ไข้ลดลงแล้วด้วย!
“ท่านแม่... ข้าหิว...” เด็กน้อยขยี้ตาพูด
“ลูกแม่! ฟื้นแล้ว!” เจ้าของที่ดินหลิวตื้นตันจนน้ำตาไหล รีบถลาเข้าไปหา “ดีเหลือเกิน ในที่สุดลูกก็ฟื้นแล้ว!”
ผู้คนรอบข้างพากันแตกตื่นทันที
“ฟื้นจริง ๆ ด้วย! ไข้ก็ลดแล้ว!”
“สวรรค์ช่วย! ท่านอาจารย์น้อยมีฝีมือจริง ๆ เก่งกว่าเซียนเฉินตั้งเยอะ!”
“เซียนเฉินเป็นนักต้มตุ๋น เกือบทำเด็กบ้านนี้แย่แล้ว!”
เซียนเฉินยืนอยู่ข้าง ๆ สีหน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด ก่อนจะหันหลังคิดหนี
“หยุดนะ!” โจวเหิงตะโกน “เมื่อครู่ตกลงกันแล้วว่าถ้าข้าเรียกขวัญสำเร็จ ท่านต้องคืนเงินที่หลอกคนอื่นมา แล้วขอโทษนายท่านหลิว คิดจะหนีหรือไง?”
คนรอบข้างรีบล้อมเขาไว้ทันที
“ใช่! จ่ายเงินคืนมา! คราวก่อนเจ้าโกงเงินบ้านข้าไป 200 เหวิน!”
“เจ้าโกงเงินบ้านข้าไป 300 เหวินด้วย! บอกว่าบ้านข้าจะมีเคราะห์ ให้ซื้อยันต์ของเจ้า สุดท้ายก็ไม่ได้ผลอะไรเลย!”
เซียนเฉินกลัวจนขาอ่อน รีบควักเงินทั้งหมดที่มีติดตัวออกมา แล้วก้มกราบเจ้าที่ดินหลิว ก่อนจะหนีไปอย่างหมดสภาพ แม้แต่แท่นพิธีก็ไม่เอาแล้ว
เจ้าที่ดินหลิวจับมือโจวเหิงไว้ด้วยความตื้นตัน กล่าวขอบคุณไม่หยุด “ท่านอาจารย์น้อย ขอบคุณมากจริง ๆ! ท่านเป็นเซียนมีชีวิตแท้ ๆ รับเงินนี่ไว้เถอะ ถือเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากข้า!”
พูดจบเขาก็ควักเงินหยวนเงินออกมาหนึ่งเหรียญ ยัดใส่มือโจวเหิง
โจวเหิงไม่ปฏิเสธ เก็บเงินหยวนเงินไว้ นี่มันเงินเชียวนะ เอาไปซื้อธูปเทียนให้ซูหว่านได้ แถมยังซื้อถังหูลู่กินได้ด้วย
ในตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้น
“ติ๊ง! ตรวจพบว่าเจ้าของร่างเปิดโปงนักต้มตุ๋นและช่วยเด็กกลับมาได้ ทั้งยังได้รับความขอบคุณจากเจ้าที่ดินหลิว ภารกิจเลือกตอบเริ่มทำงาน!”
【ตัวเลือกที่หนึ่ง: รับเงินหยวนเงินแล้วจากไป ไม่ทิ้งชื่อไว้ให้ใครจดจำ รางวัลเมื่อทำสำเร็จ: เงินหยวนเงิน 10 เหรียญ】
【ตัวเลือกที่สอง: บอกเจ้าที่ดินหลิวว่าแม่ของเขายังอยู่ ให้เขาเผากระดาษเงินกระดาษทองให้แม่ และพูดกับนางบ่อย ๆ เพื่อให้นางวางใจจากไป ไม่ต้องห่วงคนที่บ้าน รางวัลเมื่อทำสำเร็จ: วิธีวาดยันต์ขจัดมาร ค่าบุญ +10】
【ตัวเลือกที่สาม: บอกเจ้าที่ดินหลิวว่าแม่ของเขาตัดใจจากไปไม่ลง ให้เชิญป้ายวิญญาณของนางกลับมาบูชาที่บ้านทุกวัน รางวัลเมื่อทำสำเร็จ: เนตรหยินหยางเลื่อนขั้น มองเห็นเรื่องราวในชาติก่อนของผีได้】
ดวงตาโจวเหิงเป็นประกาย เลือกข้อสอง!
ยันต์ขจัดมารเป็นของดี แถมยังได้ค่าบุญ มีประโยชน์กว่าเงินหยวนเงินสิบเหรียญตั้งเยอะ!
เขาหันไปพูดกับเจ้าที่ดินหลิว “นายท่านหลิว แม่ของท่านยังไม่ไปไหน นางแค่ตัดใจจากโก่วตั้นไม่ลง คืนนี้ท่านไปเผากระดาษเงินกระดาษทองที่หลุมศพ แล้วบอกนางว่าทุกอย่างในบ้านเรียบร้อยดี โก่วตั้นก็สบายดี ให้นางไม่ต้องเป็นห่วงและไปเกิดใหม่อย่างสงบ หากนางอยู่ที่บ้านต่อไปเรื่อย ๆ จะไม่เป็นผลดีกับคนในบ้าน”
เจ้าที่ดินหลิวรีบพยักหน้า “ได้! ข้าจำไว้แล้ว คืนนี้ข้าจะไป ขอบคุณท่านอาจารย์น้อย! ขอบคุณท่านอาจารย์น้อย!”
โจวเหิงยิ้ม แล้วจูงมือซูหว่าน หันไปพูดกับหลี่เอ้อร์โหวและหวังต้าจ้วง “ศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์พี่รอง พวกเราไปซื้อถังหูลู่กัน!”
ผู้คนรอบข้างมองตามแผ่นหลังของโจวเหิง ต่างพากันชื่นชมว่านักพรตจางรับศิษย์ดีจริง ๆ อายุยังน้อยแต่มีความสามารถถึงเพียงนี้!
ซูหว่านลอยอยู่ข้างโจวเหิง ดวงตาเป็นประกายมองเขาด้วยความภาคภูมิใจ
ชายของนางเก่งกาจจริง ๆ