ทุกคนในงาน: “!!!”
ทุกคนต่างมองเสิ่นเวยด้วยความตกตะลึง หลังความเงียบงันชั่วครู่
เสิ่นฉงเยว่เป็นคนแรกที่ได้สติ สีหน้าพลันย่ำแย่ถึงขีดสุด
“เสิ่นเวย! เธอบ้าไปแล้วหรือไง!”
เขาตะคอกเสียงดัง พลันลืมไปชั่วขณะว่าเสิ่นเวยในตอนนี้ไม่ใช่ลูกสาวที่เคยว่านอนสอนง่ายอีกต่อไป เหลือเพียงความโกรธเกรี้ยวเท่านั้น
“ผลึกพลังธาตุที่ล้ำค่าขนาดนั้น เธอดื่มเข้าไปแบบนี้เลยเหรอ?”
กู้หลิงอีเองก็ร้อนใจ
“ทั้งที่เธอไม่มีพลังไฟแท้ ๆ! ผลึกแบบนี้หายากอยู่แล้ว ต่อให้ไม่ยกให้พี่ใหญ่ ก็ไม่ควรเอามาทิ้งขว้างแบบนี้สิ!”
เสิ่นซิงซินยิ่งมีสีหน้าเหลือเชื่อ
“พี่คะ ต่อให้โกรธก็ไม่ควรเอาของแบบนี้มาประชดนะ นี่เป็นผลึกพลังธาตุไฟที่สมบูรณ์เชียวนะ...”
คนรอบข้างหลายคนอดกระซิบวิจารณ์ไม่ได้ สีหน้าเสียดายจับใจ
“นั่นสิ เธอมีธาตุลม ไม้ น้ำ ดินไม่ใช่เหรอ?”
“ไม่เห็นเคยได้ยินว่ามีพลังไฟด้วยนี่”
“ไม่มีพลังพิเศษธาตุไฟ ดื่มเข้าไปจะมีประโยชน์อะไร?”
“นี่ไม่เท่ากับทำของดีเสียเปล่าหรือไง?”
เสียงพูดมากมายดังเข้าหู เสิ่นเวยเพียงค่อย ๆ เช็ดของเหลวพลังงานสีแดงชาดที่ติดอยู่ตรงมุมปากออก
จากนั้นก็หัวเราะเย็นชา
“เสียเปล่าเหรอ?”
เธอเงยหน้าขึ้น
“พวกคุณรู้ได้ยังไงว่าฉันทำมันเสียเปล่า?”
เสิ่นฉงเยว่ขมวดคิ้ว โกรธจนเสียงสั่น
“เธอไม่มีพลังไฟ แล้วจะเรียกว่าอะไรถ้าไม่ใช่ทำเสียเปล่า?”
เสิ่นเวยเลิกคิ้ว
“คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันไม่มีพลังไฟ?”
เพียงประโยคเดียว รอบข้างก็เงียบลงทันที
เสิ่นจี้ไป๋เงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน
กู้หลิงอีเองก็ชะงักไป
“เสิ่นเวย หมายความว่ายังไง?”
แต่เสิ่นเวยไม่ได้อธิบาย
เธอเพียงก้มหน้าสัมผัสพลังพิเศษที่เพิ่งดูดซับเข้าไปในร่างกาย