วันต่อมา เธอไปเข้าเรียนตามปกติ
แต่พอเดินเข้าไปในห้องเรียน ก็พบว่าวันนี้คึกคักเป็นพิเศษ
ผู้คนไม่น้อยกำลังล้อมเสิ่นซิงซิน พูดคุยกันเสียงดัง
“จริงเหรอ? ซิงเอ๋อร์ ฉันได้ยินมาว่าครั้งนี้เธอกับพี่ชายไปทำภารกิจกับคุณชายเผยที่ประเทศเอ็ม แล้วพาตัวผู้มีพลังพิเศษสายรักษากลับมาจริง ๆ เหรอ?”
“นั่นมันสายรักษาเชียวนะ! ฉันนึกว่าเป็นแค่ข่าวลือ ไม่คิดว่าจะมีอยู่จริง!”
เห็นได้ชัดว่าเสิ่นซิงซินพอใจกับการถูกทุกคนรายล้อม เธอยิ้มอย่างอ่อนโยนและว่าง่าย
“ใช่ ซีซีเก่งมากจริง ๆ เมื่อวานหลังตรวจเสร็จ เธอก็ไปช่วยรักษาคุณพ่อ ตอนนี้ขาคุณพ่อหายดีแล้ว”
พูดถึงตรงนี้ เธอก็เหลือบเห็นเสิ่นเวยที่เดินเข้ามาในห้องเรียนพอดี ดวงตาพลันเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย
“พี่สาว”
เสิ่นซิงซินลุกขึ้นทันที รอยยิ้มยินดีปรากฏบนใบหน้า
“ขาคุณพ่อหายดีแล้ว พี่ก็ดีใจเหมือนกันใช่ไหม? ในเมื่อคุณพ่อไม่เป็นอะไรแล้ว ความบาดหมางในครอบครัวของเราก็คลี่คลายเสียที”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงอ่อนโยนยิ่งกว่าเดิม
“พี่สาว กลับบ้านด้วยกันไหม?”
สายตาของคนรอบข้างหลายคนพลันหันมาจับจ้องเสิ่นเวย
แต่เสิ่นเวยไม่แม้แต่จะชะงักฝีเท้า เธอเดินตรงผ่านเสิ่นซิงซินไปนั่งที่ของตัวเอง ราวกับไม่ได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายเลย
รอยยิ้มบนใบหน้าเสิ่นซิงซินแข็งค้างไปชั่วขณะ บรรยากาศพลันกระอักกระอ่วนขึ้นมา
“ซิงซิน อย่าไปสนใจเธอเลย”
ทันใดนั้นก็มีเสียงหัวเราะเย็นชาดังขึ้นจากด้านข้าง
“เธอก็เป็นแบบนี้มาตลอดไม่ใช่เหรอ? ต่อให้เธอดีกับเขาแค่ไหน เขาก็ไม่เห็นคุณค่าหรอก”