อีกด้านหนึ่ง เรื่องตระกูลเสิ่นกับอสุรกายสายจิตเมื่อคืน ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อเสิ่นเวยเท่าไรนัก
เช้าวันต่อมา เธอไปเข้าเรียนตามปกติ
แต่พอเดินเข้าห้องเรียน เสิ่นเวยก็พบว่าวันนี้คึกคักเป็นพิเศษ
คนกลุ่มหนึ่งกำลังล้อมเด็กสาวคนหนึ่งไว้ พูดคุยกันเสียงดังจอแจ
เสิ่นเวยมองแวบเดียวก็จำคนที่ถูกล้อมอยู่ตรงกลางได้
ที่แท้ก็เป็นชิวซีซี
เด็กสาวมีรูปร่างบอบบางอ่อนแออยู่แล้ว ใบหน้าเล็กขาวสะอาดราวฝ่ามือ ดวงตากลมโตเป็นประกาย ดูคล้ายกระต่ายขาวตัวน้อยที่ไม่มีพิษภัย
เธอถูกคนกลุ่มหนึ่งล้อมไว้จนมิด ทุกคนต่างพูดกันไม่หยุด
「ซีซี เธอเป็นสายรักษาจริง ๆ เหรอ」
「ได้ยินว่าตอนนี้ทั่วโลกยังเจอสายรักษาไม่กี่คนเอง เธอเก่งเกินไปแล้วมั้ง」
「งั้นเธอรักษาอาการบาดเจ็บได้ทุกอย่างเลยหรือเปล่า」
หญิงสาวคนหนึ่งพูดพลางยื่นมือออกมาอย่างตื่นเต้น
บนหลังมือมีแผลเล็ก ๆ ที่ไม่รู้ว่าโดนอะไรบาดมาตั้งแต่เมื่อไร
「ซีซี ช่วยลองรักษาให้ฉันหน่อยได้ไหม」
ชิวซีซีชะงักไปเล็กน้อย
แต่ไม่นานเธอก็เผยรอยยิ้มอ่อนโยน
「ได้สิ」
พูดจบเธอก็ยื่นมือออกไป
แสงสีขาวจาง ๆ สว่างขึ้นจากกลางฝ่ามือ เพียงไม่กี่วินาที แผลบนหลังมือของหญิงสาวก็สมานตัวลงให้เห็นกับตา
「ให้ตายสิ!」
เสียงอุทานดังขึ้นรอบด้านทันที
「หายจริง ๆ ด้วย!」
「มหัศจรรย์เกินไปแล้ว!」
พอมีคนแรก คนอื่น ๆ ก็อดรนทนไม่ไหวเช่นกัน
「ซีซี เมื่อวานตอนฝึกฉันถลอกตรงนี้ ช่วยดูให้หน่อยได้ไหม」