เป็นเถาวัลย์ท่อนหนึ่ง
พูดให้ถูกคือ
เหลือเพียงท่อนสั้น ๆ
ยาวแค่ประมาณนิ้วมือ
ส่วนใหญ่ไหม้เกรียมจนแห้งกรอบ ดูแทบไม่ต่างจากกิ่งไม้ผุ ๆ ที่เห็นได้ทั่วไปข้างนอก
“เสี่ยวสือโถว เก็บเจ้านี่มาทำไม?”
เสิ่นเวยกำลังจะหัวเราะ
แต่ในวินาทีถัดมา
สีหน้าของเธอก็ชะงักค้าง
เพราะทันทีที่สายตาจับจ้องลงไป—
เนตรดาราพลันเปิดใช้งาน
บนเถาวัลย์ท่อนที่ดูเหมือนตายสนิทไปแล้ว
กลับยังมีพลังงานหลงเหลืออยู่
อ่อนจางมาก
จางเสียจนหากตอนนี้เธอยังไม่ถึงระดับ 5 ก็คงไม่แน่ว่าจะตรวจพบ
มีพลังสีดำสายหนึ่ง
และยังมี—
พลังสีเงินอมม่วงจาง ๆ อีกเส้นหนึ่ง
รูม่านตาของเสิ่นเวยหดวูบ
เธอทรุดนั่งลงทันที แล้วคว้าเถาวัลย์ท่อนนั้นขึ้นมา
สีเงินอมม่วง
พลังสายจิต
คลื่นพลังนี้…
เธอคุ้นเคยกับมันเหลือเกิน
“ใช่มันหรือเปล่า?”
แววตาของเสิ่นเวยเปลี่ยนไปในทันที
เถาวัลย์ต้นนั้นในป่าของประเทศเอ็ม!
ภายหลังมันติดตามพวกเธอกลับมาถึงประเทศฮวา
สร้างภาพลวงตาในตระกูลเสิ่น
สุดท้ายถึงขั้นเปลี่ยนสนามฝึกทั้งแห่งให้กลายเป็นกรงเถาวัลย์ขนาดยักษ์ อสุรกายสายจิตตัวนั้น
ตอนนั้นเสิ่นจี้ไป๋จุดไฟเผาแก่นกลางของมันจนวอด
เธอคิดมาตลอดว่า—
มันตายสนิทไปแล้ว
แต่ดูจากตอนนี้
ไฟของเสิ่นจี้ไป๋แม้จะเผาได้รุนแรง
ก็ยังเผาไม่หมดจด
สิ่งนี้ยังเหลือเศษเถาวัลย์อยู่ท่อนหนึ่ง
เพียงแต่ตอนนี้มันอ่อนแอเกินไป
ทั้งพลังงานปนเปื้อนสีดำและพลังงานสายจิตเหลืออยู่เพียงน้อยนิด
เกรงว่ามันอาจสลายหายไปได้ทุกเมื่อ
เสิ่นเวยเงยหน้าขึ้น