แววตาของเธอพลันหม่นลง
เครื่องดักฟัง
เป็นอย่างที่คิด
กองทัพประเทศเอ็มไม่เคยไว้ใจพวกเขาจริง ๆ
เสิ่นเวยไม่ได้พูดอะไรอีก
วินาทีถัดมา เธอก็รู้สึกคันยุบยิบที่กลางฝ่ามือ
เธอชะงัก ก้มลงมอง แล้วจึงเห็นปลายนิ้วเรียวยาวของเผยจื้อค่อย ๆ แตะลงบนฝ่ามือ เขากำลังเขียนตัวอักษรทีละขีด
ปลายนิ้วไล้ผ่านฝ่ามือ ก่อให้เกิดความคันซ่านละเอียดอ่อน
เสิ่นเวยเผลอขดนิ้วเล็กน้อย ความรู้สึกแปลกประหลาดผุดขึ้นในใจอย่างไร้สาเหตุ
แต่ไม่นานความสนใจของเธอก็ถูกข้อความที่เผยจื้อเขียนดึงไป
【เด็กสาวในรูปเมื่อกี้ คือเด็กสาวเชื้อสายจีนสายรักษาที่เราตามหา】
รูม่านตาของเสิ่นเวยหดเล็กลง
บังเอิญขนาดนี้เชียวหรือ?
เดิมที เรื่องที่ยุ่งยากที่สุดในการมาประเทศเอ็มครั้งนี้ก็คือ พวกเขาไม่รู้ว่าจะสืบหาที่อยู่ของผู้มีพลังพิเศษสายรักษาคนนั้นได้อย่างไร
แต่ตอนนี้ พวกเขากลับถูกจัดให้เข้าร่วมขบวนคุ้มกันเธอโดยตรง
โชคดีเกินไปแล้ว
เสิ่นเวยก้มลงอย่างรวดเร็ว แล้วเขียนลงบนฝ่ามือเผยจื้อว่า
【ทำไมจู่ ๆ พวกเขาถึงย้ายเธอ? หรือได้รับข่าวอะไรแล้ว?】
เผยจื้อเขียนลงบนฝ่ามือเธอว่า
【ยังไม่แน่ใจ อาจเป็นการย้ายตามกำหนดอยู่แล้ว】
เสิ่นเวยเขียนลงบนฝ่ามือเขาอีกครั้งว่า
【จะส่งข่าวให้คนข้างนอกก่อนดีไหม?】
เผยจื้อขมวดคิ้วเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ากำลังคิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน
แต่ก่อนที่เขาจะตอบ—
แปะ แปะ
จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะเบา ๆ ดังมาจากนอกหน้าต่าง
เสิ่นเวยชะงัก ก่อนหันขวับไปมอง
วินาทีถัดมา เธอแทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่