เสิ่นเวยไม่ได้ปฏิเสธ
สีหน้าเผยจื้อเย็นชาลงกว่าเดิม เขารีบพาเธอกลับเข้าห้อง
“ใครทำ?”
เสียงของชายหนุ่มต่ำมาก ฟังไม่ออกว่ากำลังรู้สึกอย่างไร
แต่เสิ่นเวยสัมผัสได้ว่า ตอนนี้เขาโกรธขึ้นมาจริง ๆ
เธอขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
“เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งโมโห พิษนี่ฉันเป็นคนวางเอง”
การเคลื่อนไหวของเผยจื้อชะงักกึก
เขาค่อย ๆ ก้มหน้าลง
“เธอทำเอง?”
“ใช่”
เสิ่นเวยตอบอย่างไม่รู้สึกรู้สา
“เมื่อวานฉันเพิ่งเลื่อนขั้นเป็นระดับ 8 ไม่ใช่เหรอ? แต่ฉันกลัวว่าอาถีหยาจะรู้ความสามารถที่แท้จริงของฉัน ก็เลยใช้พิษสายรักษารบกวนพลังงานในร่างกายชั่วคราว”
เธอหยุดไปเล็กน้อย ก่อนจะเสริมว่า
“วางใจเถอะ ไม่ใช่พิษร้ายแรงอะไร พอฉันอยากถอนพิษเมื่อไรก็ทำได้ทันที”
เผยจื้อ: “……”
ชายหนุ่มจ้องเธอนิ่ง
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาถึงค่อย ๆ เอ่ยขึ้น
“เพราะไม่อยากให้ผู้หญิงคนนั้นรู้ว่าเธอเลื่อนขั้นเป็นระดับ 8 แล้ว… เธอก็เลยวางยาพิษตัวเองเนี่ยนะ?”
“ใช่สิ”
เสิ่นเวยกะพริบตาปริบ ๆ
“วิธีนี้สะดวกที่สุดไม่ใช่เหรอ?”
เผยจื้อ: “……”
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองแทบจะถูกผู้หญิงตรงหน้าทำให้โกรธจนหัวเราะออกมา
สะดวก?
เธอเรียกนี่ว่าสะดวกหรือไง?
เผยจื้อก้มมองใบหน้าซีดขาวตรงหน้า คิ้วยิ่งขมวดแน่น
“เสิ่นเวย”
เขาเอ่ยขึ้นกะทันหัน
“หืม?”
“เธอช่วยทะนุถนอมร่างกายตัวเองสักหน่อยไม่ได้หรือไง?”
เสิ่นเวยชะงัก
ชายหนุ่มยังคงจับข้อมือเธอไว้ น้ำเสียงเย็นชากว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด
“เมื่อวานเพิ่งเลื่อนขั้น วันนี้ก็กล้าทำร้ายตัวเองแบบนี้แล้ว ต่อให้ถอนพิษได้ ก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่ทรมานสักหน่อย”