เผยจื้อพลันตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดเลยว่าเสิ่นเวยจะถามตรงขนาดนี้
แต่เพียงครู่เดียว เขาก็หัวเราะเสียงต่ำ
“ใช่”
ชายหนุ่มหลุบตามองเธอ ตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
“เสิ่นเวย ฉันชอบเธอ”
คราวนี้ถึงตาเสิ่นเวยที่นิ่งอึ้ง
เดิมทีเธอแค่เพิ่งนึกถึงความเป็นไปได้นี้ขึ้นมา จึงถามออกไปอย่างไม่ใส่ใจ
ไม่คิดเลยว่าเผยจื้อจะยอมรับจริง ๆ
แถมยังยอมรับอย่างเปิดเผยไม่คิดปิดบัง
ชั่วขณะหนึ่งเสิ่นเวยถึงกับไม่รู้ว่าควรพูดอะไร
ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอจึงเอ่ยขึ้นในที่สุด
“ขอโทษนะ”
เธอมองเผยจื้อ สีหน้าจริงจังขึ้นเล็กน้อย
“ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะคิดเรื่องพวกนี้”
หลังจากผ่านเรื่องราวในชาติก่อนมา เธอก็ไม่คาดหวังกับความรักในครอบครัวหรือความรักระหว่างชายหญิงอีกแล้ว
ตอนนี้เธอแค่อยากมีชีวิตรอด พัฒนาความแข็งแกร่ง และสืบให้รู้ว่าชาติกำเนิดของตัวเองเป็นอย่างไรกันแน่
ส่วนเรื่องความรัก…
เธอไม่เคยคิดถึงมันจริง ๆ
เผยจื้อมองเธอ ท่าทางไม่ได้แปลกใจมากนัก
“ไม่เป็นไร”
เขาหัวเราะเบา ๆ
“ฉันก็ไม่ได้คิดจะบังคับให้เธอตอบตกลงตอนนี้”
เสิ่นเวยถอนหายใจโล่งอก
แต่ไม่คิดว่าชายหนุ่มจะพูดต่อ
“แต่ว่า เสิ่นเวย”
“หืม?”
“ต่อไปถ้าเจออันตราย อย่างน้อยก็อย่าลืมบอกฉัน”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“อย่าเสี่ยงคนเดียวแบบวันนี้อีก”
เสิ่นเวยขมวดคิ้วเล็กน้อย
ไม่ใช่ว่าเธอไม่เชื่อใจเผยจื้อ
แต่เธอรู้ดีว่าความลับที่ซ่อนอยู่ในตัวเธอมีมากเกินไป