เสิ่นเวยเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลันเช่นกัน
เธอเห็นรถเข็นโลหะคันยาว บนนั้นมีอุกกาบาตเจ็ดก้อนวางเรียงกันอยู่
ต่างจากผลึกขาวก้อนก่อน ๆ ที่ถูกแยกออกมาอย่างหมดจดแล้ว
ของตรงหน้าเหล่านี้ยังคงมีเปลือกอุกกาบาตสีเทาดำหยาบกระด้างหุ้มอยู่
เพียงแต่แต่ละก้อนถูกผ่าออกจากตรงกลางแล้ว
ราวกับผลไม้ที่ถูกหั่นผ่าซีก
ภายในเปลือกแข็งสีดำสนิท เผยให้เห็นผลึกพลังที่ยังแยกออกมาไม่หมด
แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงจริง ๆ คือ—
ผลึกพลังเหล่านั้น
กลับไม่ใช่สีขาว
ก้อนแรกมีแสงสีทองไหลเวียนอยู่ภายใน
ก้อนที่สองเขียวมรกตใสกระจ่าง
ตามด้วยสีน้ำเงินเข้ม สีแดงชาด สีเหลืองดิน และสีม่วงอมฟ้า
ส่วนก้อนสุดท้ายเรืองแสงสีเขียวอมขาวจาง ๆ
เจ็ดสี
ผลึกพลังเจ็ดก้อนที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
รอบข้างพลันอื้ออึงขึ้นมาทันที
“ล้อเล่นหรือเปล่า?”
“ผลึกขาวไม่ใช่สีขาวทั้งหมดหรอกเหรอ?”
“นี่มันอะไรกันแน่?”
“พวกเขาคงไม่ได้ย้อมสีเองหรอกนะ?”
“ผลึกพลังมีสีได้ด้วยเหรอ?”
แต่เสิ่นเวยไม่ได้พูดอะไร
เพราะทันทีที่ม่านถูกเปิดออก—
เธอก็เปิดเนตรดาราแล้ว
สิ่งที่คนอื่นมองเห็น
มีเพียงผลึกพลังเจ็ดสีที่แตกต่างกัน แต่ในมุมมองของเนตรดารา เรื่องนี้ไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เห็นเลย
ภายในผลึกพลังเหล่านั้นมีพลังสีขาวเข้มข้นอยู่จริง
ทว่าภายในสีขาวนั้น กลับผสมปนเปไปด้วยพลังอีกเจ็ดชนิดที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง!
สีทอง สีเขียวมรกต สีน้ำเงินเข้ม สีแดงชาด สีเหลืองดิน สีม่วงอมฟ้า และสีเขียวอมขาว
รูม่านตาของเสิ่นเวยหดวูบ
สีพวกนี้—
เธอคุ้นเคยกับมันดีเกินไป