เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ
หลังประตูเขตปลอดภัย มียามหลายคนกำลังยกกรงเหล็กออกมา!
ในกรงนั้นมีคอร์กี้ตัวอ้วนป้อมถูกขังอยู่!
เป็นซวงซวงนั่นเอง!
สีหน้าเสิ่นเวยเปลี่ยนไปทันที!
ครั้งนี้ซวงซวงไม่ได้ตามเธอไปบนเรือใบดำ แต่เธอทิ้งมันไว้ที่ฐานพันธมิตรสิบเมือง
ไม่คิดเลยว่า...
คนพวกนี้จะจับมันมาไว้ได้!
“โฮ่ง ๆ!”
พอซวงซวงเห็นเสิ่นเวย มันก็เห่าอย่างตื่นเต้นทันที!
ร่างเล็กขนฟูดิ้นกระโดดอยู่ในกรงสุดแรง หางสะบัดเร็วจี๋!
แต่กลับมีโซ่โลหะพันรอบกรงเหล็กอีกชั้น
มันออกมาไม่ได้เลย!
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเสิ่นเวย ดวงตาของยามที่อยู่ข้าง ๆ ก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
“เดี๋ยวก่อน!”
ยามคนหนึ่งเพิ่งนึกขึ้นได้
“หมาตัวนี้ใช่ตัวที่เสิ่นเวยเลี้ยงหรือเปล่า?”
“ดูเหมือนจะใช่จริง ๆ!”
“ฉันจำได้ว่าเคยเห็นเธอพาหมาตัวนี้เดินในฐาน!”
หลายคนเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาทันที
หนึ่งในนั้นถึงกับยกมือขึ้นเคาะกรงอย่างแรง!
ปัง!
ซวงซวงสะดุ้งทั้งตัวด้วยความตกใจ
“งี้ด...”
มันหดตัวอยู่ตรงมุมกรงอย่างน่าสงสาร
แต่ไม่ได้ขัดขืน
เพราะมันจำได้
ก่อนหน้านี้เจ้าของเคยบอกมันไว้
อยู่ในฐาน ห้ามเปิดเผยพลังพิเศษของตัวเองตามใจเด็ดขาด!
ยิ่งห้ามพ่นไฟหรือพ่นน้ำต่อหน้าคนเยอะ ๆ!
ถึงตอนนี้มันจะหลุดจากกรงได้อย่างง่ายดาย แต่ก็ยังอดทนอยู่อย่างว่าง่าย
มีเพียงดวงตากลมดำที่มองเสิ่นเวยซึ่งอยู่ไม่ไกลอย่างน่าสงสาร
“งี้ด ๆ...”
เจ้าของ...
รีบมาช่วยซวงซวงที...
อีกด้านหนึ่ง
สีหน้าของเสิ่นเวยเย็นชาลงโดยสิ้นเชิง
“คืนหมามาให้ฉัน”
เธอเอ่ยเสียงเย็น
แต่ไม่คิดเลยว่ายามพวกนั้นกลับหัวเราะออกมา
“คืนให้เธอ?”
ผู้มีพลังพิเศษธาตุโลหะคนหนึ่งหัวเราะเยาะ
“คุณเสิ่น เข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า?”
“ที่นี่เป็นถิ่นของตระกูลเจียง!”
พูดจบ เขาก็ยื่นมือเข้าไปคว้าซวงซวงในกรง แล้วหิ้วมันขึ้นด้วยหนังตรงต้นคอ!
ซวงซวงส่งเสียงครางด้วยความเจ็บปวด
ขาสั้นทั้งสี่ดิ้นไปมาอยู่กลางอากาศอย่างน่าสงสาร!
“โฮ่งงี้ด!”
“โอ้โห ยังมีอารมณ์อีกนะ”