ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของทุกคน เสิ่นเวยก็เดินตรงเข้าไปในอาคารเรียนแล้ว
เธอไม่ลังเลแม้แต่น้อย เดินขึ้นไปทีละชั้น
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโชคดี หรือเพราะมีซอมบี้ระดับ 3 ตัวนั้นยึดครองอยู่บนดาดฟ้า อาคารเรียนทั้งหลังจึงแทบไม่มีซอมบี้หรืออสุรกายตัวอื่นอยู่เลย
เสิ่นเวยเดินไปได้อย่างราบรื่นไร้อุปสรรค ไม่นานก็มาถึงชั้นบนสุด
ตรงหน้าเธอคือประตูเหล็กที่นำไปสู่ดาดฟ้า
ทันทีที่เธอยื่นมือจะผลักประตู ผู้คนบนอัฒจันทร์ก็พลันนั่งตัวตรง
“เสิ่นเวยกำลังจะเปิดประตูแล้ว!”
“ให้ตายสิ เธอคงไม่ได้จะเผชิญหน้ากับซอมบี้ระดับ 3 ตัวนั้นจริง ๆ หรอกนะ?”
“ซอมบี้ระดับ 3 ตอบสนองไวขนาดนั้น เธอจะหนีทันไหมนะ หรือจะไม่มีเวลาแม้แต่หนี แล้วถูกกัดตายตรงนั้นเลย?”
“นั่นสิ! เหมือนเจ้าหน้าที่คุ้มกันบนชั้นนี้ก็ไม่อยู่ด้วย คราวนี้เสิ่นเวยตายแน่!”
“เดี๋ยวก่อน เสิ่นเวยยังไม่ตื่นพลังพิเศษนี่นา! ถ้าเธอถูกกัด จะกลายเป็นซอมบี้ทันทีหรือเปล่า?”
“ให้ตายสิ พ่อแม่ตระกูลเสิ่นเห็นลูกสาวตัวเองถูกกัดจนกลายเป็นซอมบี้กับตา ไม่รู้จะเสียใจแค่ไหน!”
ขณะที่พูดกัน ทุกคนก็อดมองหาสองสามีภรรยาตระกูลเสิ่นไม่ได้ แต่กลับนึกไม่ถึงว่า—
ต่างจากอีกห้าคนที่ความสนใจถูกเสิ่นเวยดึงไปหมดแล้ว ตั้งแต่เริ่มการแข่งขันจนถึงตอนนี้ สายตาของกู้หลิงอีกับเสิ่นฉงเยว่แทบจะจับจ้องอยู่บนจอของเสิ่นซิงซินตลอดเวลา
แน่นอนว่าพวกเขาได้ยินเสียงคนรอบข้างร้องอุทานซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเสิ่นเวย “โชคดีเหลือเกิน”