“ตายแล้ว”
เสิ่นเวยเอ่ยเสียงเรียบ
คำสองคำนี้ทำให้พี่น้องตระกูลเสิ่นทั้งสามชะงักงันพร้อมกัน
คนแรกที่ได้สติคือเสิ่นเจาเหย่
“คุณพูดว่าอะไรนะ!?”
เขาพุ่งเข้าใส่ทันที หมายจะคว้าตัวเสิ่นเวยไว้
“พูดเหลวไหลอะไร! ซิงเอ๋อร์จะตายได้ยังไง!”
เสิ่นเวยเบี่ยงตัวหลบ สีหน้ายังคงสงบนิ่ง
“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้?”
เธอเลิกคิ้วเล็กน้อย
“เธอตายแล้ว และฉันเป็นคนฆ่าเองกับมือ”
อากาศพลันเงียบงัน
เสิ่นเจาเหย่แข็งค้างไปทั้งตัว
“ไม่... เป็นไปไม่ได้...”
เขาพึมพำ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นฉับพลัน ดวงตาแดงก่ำในพริบตา
“เสิ่นเวย! เธอกล้าดียังไง!”
“ซิงเอ๋อร์เป็นน้องสาวเธอนะ! เธอฆ่าเธอได้ยังไง!”
เสิ่นเวยหัวเราะเย็นชา
“น้องสาว?”
เธอทำราวกับได้ยินเรื่องตลก
“เสิ่นเจาเหย่ ลืมไปแล้วหรือไงว่าฉันกับเธอไม่ได้มีสายเลือดเดียวกันเลย?”
“อีกอย่าง ตอนที่เธอคิดจะฆ่าฉัน เธอก็ไม่เคยมองฉันเป็นพี่สาว”
“ถึงอย่างนั้นก็ไม่ใช่เหตุผลให้เธอฆ่าเธอ!”
คราวนี้ คนที่เอ่ยปากกลับเป็นเสิ่นจี้ไป๋
ชายหนุ่มเงียบมาตั้งแต่เมื่อครู่
แต่ตอนนี้ สายตาที่มองเสิ่นเวยกลับเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“เสิ่นเวย”
เสียงของเขาแหบพร่า
“ฉันรู้ว่าเธอเกลียดตระกูลเสิ่น และรู้ว่าก่อนหน้านี้ซิงเอ๋อร์ทำเรื่องที่ผิดต่อเธอไว้ไม่น้อย”
“แต่ถึงอย่างไร เธอก็ใช้ชีวิตอยู่กับเธอมาตั้งนาน”
“เธอฆ่าเธอ... ได้ยังไงจริง ๆ?”
เสิ่นเวยเงยหน้ามองเขา
บนใบหน้าเย็นชาที่เสิ่นจี้ไป๋มีอยู่เสมอ บัดนี้กลับปรากฏความผิดหวังอย่างรุนแรง