เสิ่นเวยถอนหายใจ ก่อนนำของบางอย่างในมิติส่วนตัวที่มีอายุเก็บรักษาสั้นเข้าไปไว้ในห้องเย็น แล้วจัดสรรพื้นที่ทั้งหมดใหม่อีกรอบ จากนั้นจึงออกมาจากมิติส่วนตัวและลูบหัวซวงซวง
“ซวงซวง ตอนนี้เรามีตู้เย็นแล้ว ต่อไปฉันจะหาเนื้อสด ๆ กับกระดูกให้กินนะ”
“โฮ่ง ๆ!”
ซวงซวงดีใจจนหางแกว่งไม่หยุด น้ำลายแทบจะไหลย้อยออกมา
เสิ่นเวยเองก็ดีใจ เธอหอมมันฟอดหนึ่งแล้วล้มตัวลงนอนทันที
คืนนั้นเสิ่นเวยนอนหลับสนิทเป็นพิเศษ
จนกระทั่งเช้าวันถัดมา—
“นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
แต่เช้าตรู่ เสียงอุทานของเพื่อนบ้านดังขึ้นหน้าบ้านตระกูลเสิ่น ทำลายความเงียบสงบยามรุ่งอรุณ
กู้หลิงอีที่เพิ่งตื่นกำลังจิบกาแฟอย่างสง่างาม พอได้ยินเสียงตะโกนก็ขมวดคิ้ว
“เช้าขนาดนี้จะเอะอะโวยวายอะไรกัน?”
เธอลุกขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์แล้วเปิดประตูบ้านพักตากอากาศ
แต่ทันทีที่เห็นภาพด้านนอก เธอก็ตะลึงงัน
ถนนทั้งสายหน้าบ้านตระกูลเสิ่นมีรถจอดเรียงรายแน่นขนัด
รถทุกคันเป็นสีดำสนิท จอดทอดยาวจากหน้าบ้านตระกูลเสิ่นออกไปเป็นขบวนใหญ่ แทบมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด
รถหลายสิบคันจอดเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีเสียงแตร ไม่มีความเคลื่อนไหวเกินจำเป็น ทว่าขบวนรถมหึมากลับยิ่งทำให้ผู้คนตื่นตะลึง
กู้หลิงอีถึงกับอึ้งไปเลย กว่าที่เสิ่นซิงซินกับคนอื่น ๆ ซึ่งได้ยินเสียงเอะอะจากด้านหลังจะออกมา
ตอนนี้เพิ่งเจ็ดโมงเช้า แต่เสิ่นจี้ไป๋กับเสิ่นเยี่ยนฉือออกไปทำธุระตั้งแต่เช้ามืดแล้ว ในห้องรับแขกจึงเหลือเพียงเสิ่นเจาเหย่ เสิ่นซิงซิน และเสิ่นฉงเยว่