วันสิ้นโลกแล้ว ใครจะอยากเป็นคุณหนูกำมะลีกัน

ตอนที่ 157 คนของฉัน

8 นาที· 1.8K คำ

ภายในกลุ่มพลังสีน้ำตาลนั้น ปรากฏร่องรอยการไหลเวียนของพลังงานที่แปลกประหลาดขึ้นมาเลือนราง

ทันใดนั้น ความสามารถของพลังงานสายนี้ก็ผุดขึ้นในสมองของเสิ่นเวยโดยอัตโนมัติ

【ทักษะพลังดิน: หนามดิน】

【สามารถรวมหนามดินแหลมคมขึ้นในพื้นที่ขนาดเล็ก เพื่อจู่โจมเป้าหมายอย่างฉับพลัน】

ดวงตาของเสิ่นเวยเป็นประกาย

แต่ไม่นานเธอก็รู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง

ทักษะนี้ไม่เลวเลย

น่าเสียดายที่ผลึกพลังมีความบริสุทธิ์ไม่สูงพอ จำนวนหนามดินที่รวมขึ้นมาได้จึงมีจำกัด พลังทำลายล้างก็ไม่ได้รุนแรงนัก

แต่เอาไว้ลอบโจมตีโดยไม่ให้ตั้งตัวก็ยังพอใช้ได้

เสิ่นเวยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะบิผลึกพลังออกแล้วดื่มของเหลวพลังงานข้างใน

พลังสีน้ำตาลสายหนึ่งไหลทะลักเข้าสู่ร่างกายอย่างรวดเร็ว

จากนั้นเธอก็ยกมือขึ้น

พรึ่บ!

หนามดินแหลมคมสามแท่งแทงพรวดขึ้นมาจากพื้นตรงหน้าในระยะไม่ไกล!

มุมปากเสิ่นเวยยกขึ้นเล็กน้อย

ได้ผลจริงด้วย

ถึงจะเป็นแค่ทักษะเล็ก ๆ แต่ก็ยังดีกว่าไม่มี

เธอหยิบผลึกพลังธาตุน้ำอีกก้อนขึ้นมาทันที

【ทักษะพลังน้ำ: ม่านวารี】

【สามารถรวมม่านน้ำขึ้นด้านหน้าร่างกาย เพื่อช่วยลดแรงปะทะจากการโจมตีระดับต่ำบางส่วน】

เสิ่นเวยเลิกคิ้วเล็กน้อย

อันนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน

ถึงตอนนี้เธอจะมีพลังพิเศษสายโจมตีหลายชนิด แต่ทักษะที่เหมาะกับการป้องกันจริง ๆ ยังมีไม่มากนัก

ม่านน้ำที่เกิดจากผลึกพลังความบริสุทธิ์ต่ำเช่นนี้ คงต้านการโจมตีระดับสูงไม่ได้ก็จริง

แต่ถ้าใช้รับมือซอมบี้ทั่วไปหรือผู้มีพลังพิเศษระดับต่ำ ก็น่าจะพอมีประโยชน์

เมื่อคิดได้ดังนั้น เธอจึงดูดซับผลึกพลังอีกก้อนทันที

หลังทดลองดู ก็สามารถรวมม่านน้ำบาง ๆ ขึ้นด้านหน้าร่างกายได้สำเร็จ

เสิ่นเวยพยักหน้าอย่างพอใจ

จากนั้นเธอก็ตรวจดูผลึกพลังธาตุอีกหลายก้อนต่อเนื่องกัน

แต่สิ่งที่ทำให้เธอผิดหวังคือ—

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป